Posts tonen met het label lijdenstijd. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lijdenstijd. Alle posts tonen

woensdag, juli 13, 2011

EEN HUILENDE REDDER, IS DAT WEL WAT? (preek)

EEN HUILENDE VERLOSSER, EEN HULPELOZE HELPER?
“…Jezus begon ook te huilen…” Johannes 11:35

Er wordt heel wat afgehuild, hier in dit verblijf, dat niet voor niets “tranendal”genoemd wordt. Als het stil blijft na de geboorte, als het kindje niet huilt, dan is er iets niet in orde. Het leven moet beginnen met huilen.
Er wordt heel wat afgehuild. En dan te weten, dat veel tranen worden teruggedrongen, weggeslikt. Want een man bijvoorbeeld, die huilde niet, zie je. Hopelijk gaan we daar tegenwoordig een beetje anders mee om. En is het ook voor een man niet altijd meer een teken van zwakte, als de waterlanders voor de dag komen. Ook mánnen kunnen huilen.
een traan...
Veel tranen hier in dit leven. Maar wél heel verschillende tranen. Uitingen van heel diverse emoties. Van verdriet. Maar ook vreugdetranen. Tranen van ontroering, omdat je de schoonheid van iets ervaart. Omdat een dichter onder woorden brengt wat jij ervaart bijvoorbeeld. Tranen, in allerlei emoties.
--------
De tekst (hierboven) is maar erg kort. Superkort. Om in het Guiness Book of Records te zetten. In een oudere vertaling van de Bijbel (die van het NBG, Nederlands Bijbel Genootschap,) bestond dit vers maar uit twee woorden, “Jezus weende”. Dat klinkt trouwens een stuk plechtiger, vind je niet? Jazeker. Maar het is de vraag, of dat de bedoeling is.. Dat het plechtig moet klinken. Omdat het over Jezus gaat misschien. Of dat het wel goed is, dat gewone, alledaagse taalgebruik “Jezus begon ook te huilen”.
Laten we eerst eens naar de situatie kijken. Waarom onze Heiland hier in tranen is.
Nou, Lazarus is overleden. En diens zussen, Maria en Marta, noemen hem in hun boodschap aan Jezus “uw vriend”. En Jezus noemt hem naar zijn leerlingen toe ook “onze vriend”. En verschillende keren staat er vermeld, dat Jezus –en zijn zussen eveneens- liefheeft. En zo staat het ook vermeld over die ene leerling, Johannes. Dat heeft niets te maken met bevoorrechten, met vriendjespolitiek of iets dergelijks. Nee, Jezus heeft grote liefde voor ieder zondig mens in zijn hart. Maar het betekent gewoon, dat Jezus en zijn leerlingen altijd welkom waren in dat huis in Betanië. En zich daar altijd welkom voelden. Er waren gewoon in het menselijke vlak wederzijds warme gevoelens.
Daarom kan de dood van Lazarus Jezus niet koud laten. Maar er is méér. Er wordt in dit gedeelte opvallend vaak over de gevoelens van de Heiland gesproken. Zo staat er (in vers 33), dat Jezus geërgerd werd toen Hij Maria en de Joden hoorde weeklagen. En ook, toen de Joden spraken over zijn gebleken onmacht tegenover de dood. Tenminste, dat meenden zij.

Dus één ding wordt duidelijk: de Heiland is niet van steen. Hij heeft gevoelens. En Hij laat die blijken ook. De mensen zien dan ook zijn tranen. En ze zien er zijn liefde voor de overledene in. En dus zijn droefheid, naar zij menen.
Maar het is zonneklaar: van Jezus mag je huilen. Van onze vaders vroeger eigenlijk niet. “Een vent loopt toch niet te snotteren. Kom op, zeg!” Of: “Je bent een grote meid. dus niet jammeren, hoor!”. Gelukkig is dat nu wel anders. Je mag nu wat meer voor je emoties uitkomen. Je verdriet, het moet eruit. Je moet het uiten.Ja, Jezus huilde. Voor die weergave kies ik toch. Jezus huilt, als volop mens. Hij huilt mee. Hij begon ook te huilen. Net zoals ménsen vaak beginnen te huilen. Zoals mensen vaak moeten huilen in het leven.

De Heiland komt hierin toch wel erg dicht bij ons, vindt u niet? Hij komt naast ons in ons verdriet. Zó is Hij. Daar krijg je toch de tranen van in je ogen? Tranen van ontroering. Van blijdschap, dat we zó’n Heiland hebben. Mag best, hoor. Het is geoorloofd, de zakdoek even te moeten trekken. Doe maar gerust! Hoeven we ons geen seconde voor te schamen!
Jezus toont emoties. De Heiland is begaan met de mens. Zijn hart staat wagenwijd voor hen open. Als zij lijden toont Hij zich niet als Khadaffi of Assad. Die laten rustig hun onderdanen omkomen, afslachten. Nee, Jezus toont, hárt te hebben voor mensen. En ook daarin laat Hij de Vader in de hemel zien. De almachtige Schepper, de Koning over alles en iedereen, heeft een hart. Heeft gevoel, kent emoties. In Hosea 11 zegt Hij: “Ach Efraïm, hoe zou ik je ooit kunnen prijsgeven…Mijn hart wordt verscheurd. Door barmhartigheid word ik bewogen…”


Zo laat Jezus hier in Betanië tranen zien. Om de ernst van de situatie te tonen.
Ja, want dáár gaat het om . Deze tranen zijn geen filmtranen, tranen voor de show. Dit zijn niet zómaar tranen. Dit zijn tranen, die de Heiland, de Redder van de wereld schreit.
En dan krab je toch wel even achter je oor. De Redder huilt – dat is toch geen gezicht? En vooral: is die dan wel geschikt voor zijn opdracht? Kan Hij die wel aan? Een huilende Helper, toont die niet, dat Hij er evenmin wat aan kan doen? Net zo min als iedereen, die zich opgeworpen heeft als redder. Of niet dan? Een huilende helper is een hulpeloze helper. En daar word je geen steek wijzer van. Dat schiet niet op! Voor geen meter! Dus: Jezus is niet de Redder??

Toch maar even wat beter kijken, lijkt je dat ook niet goed?
Deze tranen zijn wél ook tekenen van medelijden. Ze laten zien, dat Jezus dicht bij zijn mensen staat. Hij is er bij! Maar het is geen machteloos medelijden. Dat is er zoveel in deze wereld.
verloren zoon en vader
En het is fijn, als er mensen trouw zijn, dicht bij je zijn in groot verdriet, in hevige pijn. Als iemand troostende woorden spreekt. Je hand vasthoudt. Met je schreit. Dat is fijn, onuitsprekelijk heerlijk. Wat geweldig, dat er zulke mensen zijn. Want het helpt. Het helpt te dragen. Maar het neemt de pijn, het verdriet niet weg. Tranen van iemand anders, tranen van medelijden zijn in wezen tranen van onmacht.
Is dat bij Jezus ook het geval? Stijgt Hij niet boven koningin Beatrix uit? Zij is er bij, bij door een ramp getroffen Nederlanders. Ze is er bij, met hart en ziel. Dat kun je aan haar zien. Maar ook zij kan niet uit de nood en het verdriet helpen. Is dat ook het geval met koning Jezus?
Misschien is het je opgevallen, dat in dit Bijbelgedeelte woorden staan, die niet bij Jezus lijken te passen. Dit “huilen”, maar ook een woord als “ergeren”. Jezus windt zich op. De Heiland is boos, kwaad, woest. En op wie dan wel?

verloren paradijs
Nou, niet op mensen. Jezus heeft mensen alleen lief, heel erg en intens. Hij zegt ze wel de waarheid. Juist omdat Hij zo veel van hen houdt. Maar Hij is niet kwaad op hen, op u en mij. Geweldig, he?

Nee, Jezus is boos op de zonde, daar bij dat graf van zijn vriend Lazarus. Kwaad op de boze. Op de duivel en wat hij met de zonde in mensen en in de wereld zo allemaal uitricht. En dat is veel, veel en verschrikkelijk! Wat kan die ellendeling enorm huis houden! De gevolgen van de zonde zijn desastreus!
Jezus weet, hoe het ééns allemaal was. Hoe het uit Gods handen voortgekomen is. Toen mankeerde er niets, maar dan ook letterlijk niets aan! Zo gaaf als wat! En nu? Je kunt dit leven eigenlijk geen leven noemen. Dit leven, deze wereld is vérworden. Is totaal kapot.
ruïnes....
Mogen we ons best eens realiseren. Hoe meer we de duivel zijn gang laten gaan in ons, des te meer kan die zonde aan dingen kapot maken. We zondigen niet goedkoop, mensen!
We zondigen dingen kapot. En nog erger: we kunnen mensen kapot zondigen. En zo kunnen we relaties, ons huwelijk kapot zondigen. Wij mensen zondigen de natuur stuk, de samenleving. We kunnen ons eigen leven stuk-zondigen.
Ja, zondigen heeft grote gevolgen. Zonde breekt het geluk stuk. Zonde brengt dood, rouw, tranen. En de Heiland ziet en weet dat als geen ander. Daarom is Hij zo woest op de duivel en zijn snode werk.

Maar hébben we daar wat aan? Is die huilende, boze Heiland wel een sterke Verlosser?
Gelukkig, het gaat verder. Het is niet het laatste vers van Joh. 11. Jezus wordt laaiend op de dood, die Lazarus te pakken heeft gekregen. En Hij zegt: “Stop met dat gejammer! En waar is dat lichaam?” En daar láát Hij het niet bij. Zoals ds. H. Toorman schrijft (in een dagboekje van tientallen jaren geleden, maar nog altijd actueel en aansprekend): “Jezus vliegt de dood naar de keel”. Weg, aan de kant! Dood, scheer je weg! En Lazarus, mijn vriend, kom, léven, man!
Opstanding
Jezus begon ook te huilen. Net als de anderen. Maar toch totaal anders. Dit is geen machteloze Redder. Integendeel. Hij is de dood de baas, zoals iedereen ziet. Want Hij heeft de zonde weggewerkt, bedekt, zie je. En de duivel is nergens in het duel met deze Redder. En door zijn lijden en sterven, en door zijn eigen opstanding wordt het leven hersteld. Dit leven tijdelijk. En in onze beleving is het onvolkomen, ja. Maar eens wordt om Jezus’ huilen werkelijkheid: “God zal alle tranen van hun ogen afwissen”.
Dat is me wat! Onvoorstelbaar: een leven zonder tranen. Want ook zonder moeite en verdriet. EN zonder zonde, zonder enige onreinheid.
...een brullende leeuw...
Lazarus is wéér gestorven. Alle mensen hier zijn sterfelijk. De duivel sluipt rond als een grimmige, grommende leeuw. De dood grijpt en graait. Maar het laatste woord is aan de Redder. En het leven van de Levensvorst is voor ieder, die aan Hem verbonden is door een echt geloof.
Zalig, gelukkig te prijzen, wie Jezus tot zijn vriend heeft. Hier moet je soms nog huilen. En het leven, de wereld IS soms om te huilen. Maar Jezus is de Vriend, die met je grient. Nee, die voor je, ten bate van je huilt. En die je daarom eens voor eeuwig doet lachen!

Amen.
------------------
Tips voor de liturgie.

Psalmen: 68: 1,7 (bijv. vooraf); 90:4,6
Liedboek voor de kerken: Gez. 288:4,6,8 (bijv. na preek), Gez. 114:1,3; Gez. 90 (!)
Ev. Liedbundel: 413 (Lichtstad met uw gouden poorten) (als slotlied?)
Zingende Gezegend: 217: 1,2,5; 218:2,4 (bij Gods aanwijzingen voor ons leven)

dinsdag, maart 06, 2007

JEZUS LÁÁT ZICH GEVANGEN NEMEN (preek, Lijdenstijd)



JEZUS LAAT ZICH GEVANGEN NEMEN

“…laat deze mensen dan gaan.” Johannes 18:8
“De soldaten…grepen Jezus…” Johannes 18:12

 
Onze vrijheid is ons lief.
Niemand laat zich zomaar van een of van dé vrijheid beroven. Tenminste normaal gesproken. En als je die vrijheid niet hardhandig wordt afgepakt. Want vrijheid is een groot goed. En daar héchten we aan, zoals dat heet.
Vrijheid is ook een rijk bezit. Onze nationale vrijheid is dat. En persoonlijke vrijheden, zoals vrijheid van meningsuiting, van godsdienst. Die vechten in onze gedachten trouwens wel eens om de voorrang. En dat illustreert, hoe belangrijk we ze vinden.

Ja, vrijheid is een groot geschenk, dat we met hand en tand verdedigen. We willen bewegingsvrijheid, om te kunnen gaan en staan waar we willen. We laten ons niet grijpen, niet vastbinden. Die vrijheid zullen ze ons moeten afpakken. Met harde hand.
-------
Het lijkt, alsof Jezus gevangen genomen wordt, daar in die olijfgaard bij de beek Kidron. Maar als je goed leest, merk je, dat het ánders ligt. Dat Hij zich gevangen láát nemen. Dat Hij zijn vrijheid zich af laat nemen. Vrijwillig, zonder zich ook maar één moment en op welke manier dan ook, te verzetten. Dat HIJ degene is, die de regie voert. Laten we dat merkwaardige feit eens wat nader bekijken. Kijk je mee?

Jezus heeft afscheid genomen
van zijn leerlingen. Hij had nog veel te zeggen: waarschuwingen, vermaningen, troost. Hij liet ook nog wat zien. Hij gaf het voorbeeld van nederigheid en waste als een slaaf hun voeten. Daar ging Hij met hen naar Gethsémané. Naar de hof, de olijfgaard, die iedere pelgrim kende.
De leerlingen kenden die plek, inclusief Judas, die zich gemeld had bij de Joodse leiders. Die had te kennen gegeven: nu is hét moment. Nu kun je onverhoeds je vijand pakken! Hij rekent er niet op. Ze zijn allemaal nog véél te vol van de Paschamaaltijd. Dit is je kans! Grijp die met beide handen aan. Grijp Hém, die Jezus!

Maar Jezus verwácht Judas en degenen, die Hem zullen arresteren. Hij hoort ze in het donker aankomen. Maar, als het niet zo ernstig was zou je je bescheuren van het lachen. Want het is nét oorlog nota bene! De oorlog tegen het terrorisme: daar is Judas, om de vijand aan te wijzen. Daar is een bataljon van de tempelpolitie. En ook nog een cohort Romeinse soldaten!
Nou moet u weten: een cohort bestond toen volgens mijn informatie uit 600 man! Nu zal niet dat hele cohort aanwezig geweest zijn. Zeg maar: 100 zwaarbewapende soldaten. En dat moet samen met de tempel-M.E.-ers die ene man inrekenen! Die is daar met een tiental vissers! Tjonge tjonge, zeg je dan: is Jezus zó’n boef? Heeft Hij zóveel vreselijk gewelddaden gedaan? Zou Hij op het punt staan, een aanslag te plegen? Zijn de leerlingen zó zwaar bewapend?
Belachelijk toch? Jezus een terrorist? Hij heeft alleen maar wéldaden gedaan! Of is zieken, lammen, blinden genezen een gewelddaad? Hij heeft vrede gepredikt. Ben je dán een terrorist?
Die overbezetting
van het arrestatieteam van de geestelijke leiders tekent hun angst. Ze hebben enig besef van zijn macht. In wezen wéten ze, dat Hij de te komen Messias is. Omdat Hij het volk dreigt in te winnen, ten koste van hen, moet Hij wég. Voorgoed weg. En dat met medewerking van de gehate Romeinen. En daarom voor alle zekerheid die lachwekkende legermacht.

En Jezus? Hij is niet bang. Beheerst vraagt Hij, wie ze zoeken. Daarmee wil Hij ze nog een kans geven. De kans, om Hem als de Gezalfde van God te erkennen. Want dat is nodig, om te delen in de vruchten van het werk, dat Hij gaat doen. Zo niet, dan val je. Héél diep.
Maar ze grijpen die kans niet. “Jezus uit Nazareth”, zo luidt hun trotse antwoord. Dat is zoiets als: Jezus van achter het bordpapier. Jezus, de man uit Liliput. Een grove belediging dus. En Jezus’ reactie? Hij stelt zich heel beleefd voor. “Ik ben Jezus. En Ik ben inderdaad in Nazareth opgegroeid”.
En dan vállen ze inderdáád.
Iedereen gaat tegen de vlakte. De soldaten, de tempelpolitie, Judas.
Niemand van de tegenstanders blijft overeind. Dat moest hen toch aan het denken zetten, zou ik denken. En dat moet ons eveneens aan het denken zetten in onze houding ten opzichte van Jezus…

En dan Jezus weer: “Hij staat hier vóór jullie. Ik bén Jezus uit Nazareth”. En de Heiland moet bijna op de knieën om de pelotonscommandant te bereiken. Want Hij wil, dat ze allemaal wéten, wat ze doen, zie je. Ook weer om je krom te lachen, wat je hier ziet! Tenminste als het niet zo ernstig was.
-------
Zo zien we in de loop van het verhaal de rust en de doelbewustheid van de Heiland. En zo kunnen we dat eerste zinnetje van de tekst (dat hierboven staat) beter begrijpen. “Laat deze mensen dan heengaan”. Als jullie alleen mij zoeken, dan gaan mijn volgelingen vrijuit, nietwaar”.
En ze mógen gaan. Je zou zeggen: ze zijn medeplichtig. Of ze zijn belangrijke getuigen. Maar nee, ze mogen gáán. Allen erkennen de autoriteit, het gezag van Jezus. Hij stuurt doelbewust zijn leerlingen en volgelingen weg. Hij gaat het hele werk volkomen alleen doen. Dat zijn de plannen van zijn Vader. En die voert Hij uit. 
Zo wordt Hij gegrepen.
De Romeinse soldaten en de Joodse gerechtsdienaars pakken Hem. En Hij verzet zich niet. En ze doen Hem de handboeien aan. En gewillig steekt Hij zijn handen uit. En zo voeren zij uit, wat hun is opgedragen. Zo lijkt het. Maar het is maar één kant van de waarheid. In wezen voeren ze uit, wat Jezus wil.
-------
Zich gevangen willen láten nemen, onschuldig, dat doet geen méns, zegt u? Nee, u hebt gelijk. Maar Jezus doet dat wél. Omdat God dat wil. En dáárom doet Jezus dat. Dat gaat ons verstand te boven. Ja, Jezus en zijn doen, ze gaan boven het menselijke uit. Maar zo móet het gaan. Dát moet de Heiland doen. Hij moet lijden, en sterven straks, en zo Gods plan volvoeren, voor onze redding. Opdat wij, zoals vers 9 zegt, niet verloren gaan.
Dat betekent, dat Jezus waakt
over zijn leerlingen. Dat Hij ervoor zorgt, dat ze het eeuwige leven hebben. Dat ze uit handen van de duivel gered worden. En uit zijn klauwen blijven.
De Zoon van God laat zich gevangen nemen. En de broers en zussen van Jezus mogen vrij weggaan. De Zoon wordt straks gedood. En daarom mogen de broers en zussen blijven leven.
Hij gaat in onze plaats staan, in alle opzichten. Daarom is ons behoud zéker. Ons behoud in de volle zin van het woord. Jezus zorgt voor héél de mens, dat blijkt. De discipelen gaan vrijuit. Ze gaan niet als Jezus de dood tegemoet. Maar de Heiland zorgt ook, dat ze eeuwig leven.
-------
Wát een verlosser! Nee, niet een, maar DE verlosser! De volmaakte verlosser. Wat Hij voor de broers en zussen al niet over heeft! Gewoon, letterlijk alles.
Dus is het van levensbelang
een broer of zus van Hem te zijn. Ja, zo noemt Hij ons écht:broers en zussen! Je moet je soms een beetje, of veel, schamen voor een familielid. Omdat die het wel erg bont maakt. Het zal je kind maar wézen! Zo denk je dan soms wel even.
Jezus schaamt zich niet, onze Broer te zijn. Terwijl wij het vreselijk bont gemaakt hebben en nog maken. We doen dingen, en we zeggen en denken ze, die de Vader in de hemel wel heel erg beledigen. En er zit echt geen noemenswaardige verbetering in. Wat haal je je toch áán, als je zo’n stelletje ongeregeld in de familie neemt! Het zal je broer maar wézen!
En toch noemt Jezus hen, die in Hem geloven, zijn broers en zussen. En Hij behándelt ons ook zo. Hij doet zelfs veel méér dan wij mensen voor de familie zouden doen. Hij gaat in hun plaats staan. En draagt de straf, die zij dubbel en dwars verdiend hebben. En dan ben je vrij!
-------
Nou kun je zeggen:
ik bén toch vrij? Daar heb ik die Jezus echt niet voor nodig, hoor!
Ja, dacht je? Nou, dat is een vergissing, neem dat maar van me aan! Nou nee, neem dat maar van God aan. In de bijbel –dat is zijn dikke boek en brief aan jou en mij- zegt Hij, dat we aan handen en voeten gebonden zijn.
We zijn slááf. Vastgeketend door de duivel, Gods vijand. Die laat ons geloven, dat we vrij zijn. Maar intussen doen we, wat hij wil en niks anders. En voert hij ons linea recta naar de eeuwige duisternis. Echt waar. Geloof dat nu maar.
Dus: zit u al bij Jezus in de familie?
En ben je een kind van zijn Vader?
Hoe wórd je dat? Door adoptie. Doordat Hij je aanneemt als zijn kind. En hoe gebeurt dat? Hoe komt het zover? Nou, dat is een kwestie van vrágen. Vraag maar gewoon aan God: “Wilt u me tot een kind van u maken?” Dan gebeurt dat. Dan gaat zijn Geest aan het werk. Dan bén je kind van God. En dan is Jezus, de Zoon van God, je Broer, met eerbied gesproken.
Want Hij heeft mij en u en jou zó ontzagwekkend lief, dat Hij in onze plaats ging staan. Zó maakte Hij onze handen los. Ja, je kunt gegrepen worden door Jezus’ liefde. We mogen ons steeds weer laten boeien door de Heiland en zijn liefde. Zo zijn we vrij. Vrij om Hem te dienen. En al klinkt dat zwaar, toch is dat een licht en blij leven.

Vrijheid is een groot goed.
En eigenlijk hébben we vrijheid, hebben we elke vrijheid om Jezus wil. Omdat Hij in onze plaats is gaan staan. Ook al kostte Hem dat enorm veel. Veel lijden, lichamelijk en geestelijk. Zelfs de totale eenzaamheid. Waarbij de Vader zelfs zich onttrok en onbereikbaar was. Zelfs de dood moest Hij in. En dóór, naar het nieuwe leven. Om ons. In onze plaats. Zodat wij diezelfde weg zouden kunnen gaan.
Vrijheid, een rijk geschenk. Dat je dan óók aan anderen gunt. Wat jij hebt gekregen aan anderen geven. En dat zonder er zelf ook maar een milligram minder door te hebben. Integendeel, daar word je rijker van.

Ja, we hebben erg veel te danken aan onze Heiland en zijn lijden. Zóveel! Daar is het eind van wég. En als je daar hoog van ópgeeft en ook als een miljonair leeft, ook al heb je geen cent, dan win je mensen. Dan lok je ze naar Hem toe. En dat is Hij waard! Of niet soms!
Amen.
------

Mogelijke orde van dienst:Eventueel vooraf: Ps.22 : 6,9
Na “onze hulp” en groet: Ps. 22: 10,11
(In de ochtenddienst: Als belijdenis van schuld en boodschap van genade: l Joh.1:8,9
Regels voor ons leven: eventueel Lev. 19:1-4, 9-18
Zingen: Ps. 119:3)
Gebed
Lezing: Joh. 18:1-12
Gez. 353:1,4,5
Lezing: Marc. 15:27-34
Zingende Gezegend 146:4,5,6
Preek
Evang.Liedboek 299:1,3 (Welk een vriend…)

Gebeden
In ochtenddienst: slotlied Gez. 281
In middagdienst: Zingen 12 artikelen
(melodie: Gez. 429)

‘k Geloof in God, Hij is de Vader,
almachtig koning op zijn troon,
schepper van hemel en van aarde.
En in zijn eengeboren Zoon,
die ik als mijn Verlosser eer,
in Jezus Christus, onze Heer,

die, van de Heil’ge Geest ontvangen,
als mens geboren uit een maagd,
onder Pilatus heeft geleden,
door onze schuld werd aangeklaagd,
stierf aan het kruis, lag in het graf.
Tot in de hel daalde Hij af.

‘k Geloof, dat Hij ten derde dage
weer opgestaan is uit de dood,
is naar de hemel opgevaren,
zit aan de rechterhand van God,
vanwaar Hij met bazuingeschal
eenmaal ten oordeel komen zal.

Ook wordt de Geest door mij beleden.
‘k Geloof een kerk, die God ons geeft,
ware gemeenschap van de heil’gen,
dat God mijn zonden steeds vergeeft,
mijn lichaam van de dood bevrijdt
en dat ik leef in eeuwigheid.

Zegen.
------
Aanwijzingen voor de dienst van de gebeden:
Jezus prijzen. Omdat doel in oog bleef houden en doelgericht het lijden in ging en zich liet boeien.
Danken, dat wij zo in de vrijheid mogen staan; vrij van Satan en dood. Maar ook ons lichamelijk welzijn hebben we aan Hem te danken. Vrij, ook als volk.

Bidden voor wie geknecht worden. In klauwen Satan. Maar ook geknecht door mensen. Door tirannieke regeringen. Maar ook door tirannen als pooiers en loverboys. En sommige echtgenoten. Of vaders.

Dank, dat Jezus zó dichtbij. Broer.




(febr.maart 2007)

zondag, februari 25, 2007

LIEFDE! (meditatie, Lijdenstijd)

LIEFDE!

Ik heb je altijd liefgehad… Jeremia 31:3

Liefde,
erg belangrijk in deze wereld. Liefde is iets, waar eigenlijk geen enkel mens het zonder kan stellen. Dan verdroogt, verschrompelt, verdort een mens. Net als een plant, die geen zonlicht of water krijgt.

Liefde is dan ook een schitterend cadeau van de God, die ons geschapen heeft en een plekje gunt op deze ook al prachtige planeet. Liefde! Als je je grote liefde ontmoet, dan verandert heel je leven! Ten goede, wel te verstaan. Maar dan moeten we die liefde wél koesteren. Er zorgvuldig en zuinig ermee omgaan. En helaas, dat gebeurt niet altijd…
Liefde is het ook waard om voor te knokken. En helaas…

Trouwens, liefde is er wél
in alle soorten en maten. Echte liefde, liefde die gekoesterd wordt, houdt stand tot de dood. Soms is liefde niet echt. Is liefde niet meer dan een woord. En is die maar voor zolang het duurt. Je kunt zelfs liefde kópen. Maar weet wel: dan is het surrogaat.

Maar liefde die God aan je geeft is geweldig. Wij maken er regelmatig een puinhoop van. Maar wat God gééft is goed. Hij is de bron van alle echte liefde hier op aarde.

In het zinnetje
boven deze overdenking gaat het niet over de liefde, die de Heer aan mensen geeft, aan liefde van twee mensen voor elkaar. Hier gaat het over liefde, die Hij hééft voor mensen. Liefde die Hij in zijn hart koestert voor mensen. Hij spreekt Israël aan. En zegt, dat Hij dat volkje van het begin af aan heeft liefgehad. En die liefde zal het ook in de toekomst altijd gezelschap houden.

Nou, dat is me wat!

Want liefhebben is een wérkwoord.
En dat in dubbele betekenis. Niet alleen maar, dat je het vervoegen kunt. Zo van: ik heb lief, wij hebben lief. Nou, zó echt liefhebben vervoegen, daar is niks mis mee. Dus: vooral doen, zou ik zo zeggen. Maar liefhebben in de bijbel, en zéker het liefhebben door God, is ook in ándere zin een werkwoord. Namelijk, dat het iets doen betekent.

Als God zegt: Ik heb je altijd liefgehad, dan betekent dat: Ik heb je altijd liefde bewezen, betoond. God bewéés zijn liefde aan Israël. Hij verloste het volk uit de slavernij in Egypte. Maar zijn liefde redt het eveneens uit de nationale dood van de ballingschap in Babel.

Gods liefde, Gods liefhebben, dat schiet op! Daar kom je een heel eind verder mee. Die verlost van ellende en dood. Want die bevrijdt van zonde en schuld. Geloof je dat niet?


Het is de tijd vóór Pasen,
als ik dit schrijf. De kerk denkt dankbaar en blij aan het lijden en sterven van Hem, naar wie christenen genoemd zijn, Jezus Christus. Die heeft namelijk de liefde van God, van zijn Vader, zichtbaar gemaakt. En voelbaar. En tastbaar. Dat deed Hij door dingen, die we vaak wonderen noemen: genezingen, heling van mensen. En in zijn woorden, mudjevol blij nieuws.

Maar ook en vooral zag je en zie je, kun je althans zien, dat God ons liefheeft die laatste weken. En vooral die laatste dagen. Toen Hij leed, onzegbaar diep. En toen Hij stierf, op een vreselijk pijnlijke en verachte manier de marteldood onderging.

En dan zeg ik
in dat laatste woord eigenlijk niet de werkelijke waarheid. Jezus onderging niet de dood, Hij kóós de dood. Ik zou bijna schrijven: Hij dééd zich sterven. Maar dat klopt taalkundig weer niet. In elk geval: vrijwillig en moedwillig ging Jezus de dood in.

En waarom? Hij deed dat voor u, jou en mij. Om een zware last van ons af te pakken. Een loodzware last, waaronder wij voorgoed ten onder zouden gaan. De zak met lood, die de zonde is, die nam Hij op zijn schouders. Is dát geen ongekende liefde?

“Mijn liefde
zal je altijd vergezellen”, volgt er dan in Jeremia 31:3. Dát is goed gezelschap! Dan verkeer je voorgoed in de hoogste kringen. Beter gezelschap is er niet! Als dát je niet blij maakt, dan breekt mijn klomp!

Als dat je niet doet blozen van schaamte, als je deze God en zijn Zoon Jezus van de weeromstuit niet liefhebt… En als dát je er niet toe drijft, mensen om je heen lief te hebben dan weet ik het niet meer.
(februari 2007)
=====

Bidden: Het is volbracht

Uw kruis
onwrikbaar tijdsgewricht
keerpunt van alle leven,
het is volbracht
de oergrond schudde
en de aarde beefde
Uw dood heeft zich verklaard tot levensteken
Uw sterven deed gesloten graven open breken


(Nel Veerman in "Naschrift)