woensdag, november 21, 2012


KERSTFEEST, FEEST VAN OORLOG EN VREDE
liturgie ter voorbereiding op of viering van het Kerstfeest
 Verteller:

Hebt u dat ook wel eens? Dat u zegt: nu wil ik een poosje het Journaal niet zien. Nu ben ik zo moe van al die berichten over de Beurs, over de depresssie. En over  burgeroorlogen, terreuraanslagen, natuurrampen, moorden en dergelijke? Hebt u ook wel eens heimwee naar góede berichten, blij nieuws, naar rust in je leven, naar vrede? Ja, heimwee naar het  paradijs? 

Declamatie:

Tussen voleinding en advent
Nu de nachten -  langer worden
Kouder,  banger,
nu de dagen -   schraler worden
de mensen -   tasten   naar wat liefde is,

snakken wij -   naar een woord van U,
een open deur -  waardoor U binnenkomt,
turen wij -  naar de dag van morgen
de dag van morgen, -   ach wanneer!

Breek bij ons in -  o God -  die liefde bent
en zaai in ons uw licht
                                             (Jan Groenleer)
Verteller:
En dan is Kerstfeest vieren wel even een oase. Dat is immers een boodschap van pósitief nieuws, het Evangelie van vrede op aarde. En hoe heb ik het nu? Nou komt tóch het woord oorlog voor in het opschrift. Wéér dat nare woord oorlog. DIE boodschap hoor ik teveel. Daar heb ik genoeg van. Moet dat nou?
Ja, als je bjbels nadenkt over Kerstfeest, dan kom je uit bij vrede. Maar óók, zelfs in de eerste plaats, bij oorlog. En dat is goed om te horen. Want zó, en alléén zo, krijgt dit feest diepte. De diepte van de realiteit, de trieste werkwelijkheid. EN van de diepe, de gróte blijdschap. Tegen die achtergrond willen we ons op het komende feest voorbereiden.

We verlangen naar het paradijs.Waarom? Omdat daar onze roots liggen. Daar is het begin van het leven van de mens op aarde.

 Lezen: Genesis 2: 8-9, 15, 22-25

Vrede! Ja, het paradijs betekent: geluk, harmonie, dus vrede. Samen, in volmaakte harmonje. Samen genieten, bezig met de opdracht. Die luidde: de mooie hof van Eden bewerken en bewaren. Die hof was mooi en goed. De mens mocht daarvan genieten, die verder in cultuur brengen. En de hof bewaren, Ervoor zorgen, dat er niets verkeerds binnen kwam. Dat de hof van Eden mooi blééf.
Wat klinkt ons dát goed in de oren! Dát is pas vrede! Alles in volmaakte harmonie. Dáár komt dat heimwee vandaan. Een prachtige taak verrichten, zonder tegenwerking. En sámen, met één doel voor ogen, één belang op het oog: dat van God! Dát is vrede!! Zó was het. Vandaar dat heimwee. Voelt u ook wel eens dát heimwee?

Zingen:  Gez. 128 (eventueel op de melodie van Gez. 239)
 
Verteller:
Heimwee. Want wat zijn we ver van die vrede verwijderd! Hoe is er dan die onvrede in allerlei verbanden? Al die oorlogen, terreur, noem maar op? Hoe komt het, dat het zo ánders geworden is? Nu weten wij van Adam en Eva, van het eten van de verboden vrucht.

Maar daar is iets aan vooraf gegaan, een gebeurtenis in de hemel. Een engel is ontrouw geworden aan zijn Opdrgever. Hij kwam in opstand. En hij kwam op aarde. We lezen in de bijbel, dat hij eerst óók nog in de hemel, de woonplaats van Gpd kwam. Met de andere engelen, voor Gods troon. Denk maar aan Job.
Maar daarna is er iets gebeurd, dat met het Kerstfeest te maken had. Met de vrede door de komst van Jezus Christus op aarde. Dáár is het allemaal begonnen.

Lezen: Openbaring 12:7-9 

Verteller:
Een oorlog, een veldslag, Strijd in de hémel nog wel. Tussen aartsengel Michaël en de engelen, die God trouw gebleven waren aan de ene kant. En de draak, de duivel met de engelen, die met hem in de rebellie tegen God waren meegegaan.
Een belangrijke gebeurtenis! Die heeft met Jezus en zijn komst, en werk  op aarde, met Kersteest dus, alles te maken. Jezus zegt zelf: “Ik zag de Satan als een bliksem uit de hemel vallen". Gods vijand had daar toegang. Hij meende daar recht op te hebben. Maar Jezus werd geboren. Was op aarde. Heeft daar gewerkt. Nu heeft de duivel in elk gevál geen rechten meer. In de hemel is geen plaats meer voor die rebel. Maar des te meer kan hij zich op de aarde concentreren. En dát merken wij! Dáárom is er nog geen vrede op aarde. Onze planeet is oorlogsgebied!  

Maar Openbaring 12 heeft ook een positieve boodschap. De Here God heeft getoond: hij mag sterk en machtig zijn, die vijand. Maar mijn macht is groter. En Hij is ons te hulp gekomen in Jezus. Daar zijn tekenen te over van in de Evangelieën. Ook dát is de blijde boodschap van het Kerstfeest. Maar intussen is de situatie wél: we verkeren in oorlogsgebied. De Kerk staat in de frontlinie. Beseffen we dat?

Zingen: Gez. 298:1,2.  
 
Verteller:
Satan heeft, sinds Adam en Eva bezweken voor zijn verleiding, grote macht. En de mensen, en u en ik, wij staan daar ook aan bloot. En  dat blijft niet zonder gevolgen…

Lezen: Genesis 3:14-24

Verteller:
De mens, die in het paradijs aan het werk was in en met de hof en wat daarin was, is nu bezig met zijn werk buiten de  hof. En dat is heel wat anders! Op alles rust de vloek van de zonde, ook in het werkt. Het materiaal is stug. Het werk werkt niet mee. En dat betekent zwoegen en zweten, ergernis, ontslag, burn-out, noem maar op.
En de vrouw mag kinderen ter wereld brengen. Maar dat zal met smart gepaard gaan. En ze zal vaak misbruikt worden door de sterkere, de man.
En altijd weer is er de oorlog met de boze. Weliswaar onder de regenboog van de belofte, maar toch. Vandaar dat velen vragen: die vrede, waar is die dan? Waar blijft die nou? Vandaar ook die onvrede in ons bestaan. Dat van mij, van u, van iedereen. De wereld is vól oorlogen met als gevolg alle ellende vandien.

Zingen: Gez.285:1,2,4

Verteller:
Ja, wij leven na het Kerstfeest. Daarom hebben we de zekerheid, dat de vrede wint. Want Jezus is op aarde gekomen. Dat feit is belangrijk. Daar begint de victorie. Daarom doet de duivel álles, om de geboorte van de Verlosser te voorkomen. Een voorbeeld…

Lezen: 1 Sam.17:41-50
 
Verteller:
Zo is en doet Satan. Hij is uit op de ondergang van Israël. Want dat is het volk, dat het geheim draagt. Het geheim van de belofte van de Verlosser. Hij zit achter de actie van de Filistijnen en Goliath. Want David is een belangrijke schakel in de belofte, in Gods plan. Tot hem zou de belofte komen van eeuwig koningschap. Tot zijn nageslacht zou de Overwinnaar behoren. Die Satan na de toegang tot de hemel ook alle recht op de aarde en de mens zou afnemen. Daarom moest David dood. Om zo in hem de Verlosser te treffen.
Daarom is het OudeTestament vol van gedeelten, die laten zien, hoe de Boze bezig is. Steeds weer doet hij nieuwe pogingen. Maar ze mislukken één voor één. Want het is wáár, wat er zongen: Gods vrede wint de strijd. Met andere woorden: zijn plannen falen niet.

Zingen: Gez. 304:1,2

Verteller:
En zo is het Kerstfeest geworden. De Verlosser, Gods Zoon, werd geboren als een klein mensenkind op deze aarde. Hij is de Vredekoning. Hij kwam om uiteindelijk vrede te brengen.  

Lezen: Lucas 2:1-7

Zingen: Heer Uw licht (melodie ps. 66) van Ria Borkent

O Heer, uw licht heeft ons verbijsterd –
een engel, boven ons begrip,
gaf bij het woord een vingerwijzing:
een kind in doeken in een krib.
Het is gezien – het licht van boven
was als een hemels onderdak.
Het is gezien wat is gesproken:
een baby in een etensbak.

In onze duistere gedachten
daalt vrede van de hemel neer,
wij weten in doorwaakte nachten
ons leven veilig bij de Heer.
Het is gezien door ooggetuigen,
een vroege nachtploeg was er bij.
De herders zagen engelen juichen;
een Kind van boven loven wij.

Verteller:
Het Kerstfeest gaat diep. Zoals de oorlog heel ver en diep is, in de wereld, maar ook in ons leven, zo ver en diep gaat ook de vrede.

Declamatie: Licht, bron van louter leven

Licht, bron van louter leven,
ster, stralend in de nacht,
hoog aangeschreven teken
oplichtend, onverwacht,
in vrije val omlaag –
de hemel kust de aarde,
morgen omhelst vandaag.

Uw liefde zal ons leiden,
geen wind die uw vlam dooft;
dat licht zal zich verspreiden,
dansen op ieders hoofd.
Valt eenmaal onze ster,
hoe zal de hemel stralen -
niemand valt U te ver.

Kind, minste van de mensen,
klein vonkje vallend vuur
wat zouden wij nog wensen, -
dit ene: in dit uur
te zien uw lachend licht;
de hemel streelt de aarde,
Gods goedheid krijgt gezicht.

Ster, vallend in de stilte,
uw licht doet ons verstaan:
Gods vlam trekt onze kilte
mantels van liefde aan.
Ons koude hart van steen
breekt als de bloesem open
dwars door de winter heen.
                              (A.F. Troost)

Verteller:
Uiteindelijk is het door het feit van Kerst vrede geworden. Vrede op aarde, horen we van de engelen. En dat is volkomen terecht. Dat zullen we nog wel horen. Maar Satan geeft het nog niet op. Nooit! Daarom is Kerstfeest eigenlijk het offensief van Jezus, de grote Opperbevelhebber. De grote, beslissende slag levert Hij helemaal alleen. Maar Hij gaat de mobilisatie afkondigen en zijn troepen werven.

Declamatie: Ster van David

Ster van David

Ster van David  groot van pracht
al die eeuwen lang verwacht
heeft in ’s werelds donk’re nacht
voor miljoenen ongedacht
onverdiende vrede aangebracht

Ster van David  wil ook heden
als wij eind’lijk moegestreden
onze zonden  van ‘t verleden
en vandaag aan U beleden
hier in onze harten treden.
                                            (Ilse Hoogendoorn.)

Verteller:
Intussen probeert de duivel zijn slag te slaan:
 
Lezen: Matt. 2:9-15

Declamatie: Herodes
 
Herodes

De koning heeft het goed begrepen;
zijn koninkrijk loopt vast.
Het is van kleur ontdaan
en metterdaad
tot op de draad
versleten.

De mantel van zijn dromen
hangt hem
verouderd om de schouders,
de zwakke leden:
de koning heeft het goed begrepen.

Eropuit! Het kind te vinden,
het kind te vinden dat hij zelf niet is,
het kind te vinden om het even.
De koning slaat beminden voor het leven.

De koning heeft het goed begrepen.
                                (Alfred Valstar)

Verteller:
Herodes keek niet op een slachtoffer meer of minder. En zéker het leven van kinderen interesseerde hem geen snars. En zéker niet in dit geval. Want die kandidaat-koning, waarvan de magiers uit het oosten vertelden, moest dood. En ten tijde van oorlog was volgens hem álles geoorloofd. Hij moest op de troon en niemand anders. Dus dat Kind moest de wereld uit, ten koste van alles. Hij verzet zich tegen het Kind en wil het doden.

Nee, het is niet vanzelfsprekend, Jezus te aanvaarden en te knielen bij de voerbak. Want daarvoor moet je diep door de knieën, knielen zelfs. Het Kind in de krib is heel erg diep gegaan: God werd mens, kind in een kribbe. Zo moet de mens –met inbegrip van u en mij!- ook diep buigen, om bij Hem te gaan behoren.
En dan wordt het licht, door de kerstnacht!

Declamatie: Kerstnacht

Kerstnacht

Dit is de nacht, dit is de stille nacht,
dit is de averechtse tijd
waarin de hemel zich verblijdt,
terwijl de aarde op een teken wacht.

Dat er al is, dat al gegeven is.
Het teken van de moede vrouw
die voortging en die baren zou
en die men wegschoof in de duisternis.

De hemel weet, alleen de hemel weet
dat vrede en welbehagen saam
reikhalzen naar een nieuwe naam.
De aarde is als vanouds voor niets gereed.

Al straalt de nacht, al straalt de heilige nacht
veel klaarder dan de zon vermag,
pas als het donker wordt bij dag,
zal op de aarde alles zijn volbracht.
                                                       (Jan Wit)

 Verteller:
En dan? Als je door de knieën bent gegaan? Je diep hebt neergebogen voor Jezus, de Heer? Als we onszelf gegeven hebben en de gave van God, de gave van het Kind, dat is de Verlosser, en in Hem de vrede ontvangen hebben? Is het dan voorgoed en voor altijd OK met God, volmaakte harmonie? Ja, van Gods kant wel. Maar ook binnen in je?
Nee, dan is er nog geen vrede op aarde. Zelfs in de Kerk en tussen kerken niet. Zelfs in de gelovige niet. De zonde blijft een rol spelen in je leven en in je hart, een grote rol. Soms zelfs de hoofdrol. Er blijft nog strijd tussen de zonde, zoals voordien. En de verlossing en de Verlosser die gekómen is. 
Paulus, die we zo hóóg hebben, kende die strijd. Paulus voelde zich een twee-mens.

Lezen: Rom. 7:13-23 

Verteller:
En Muus Jaobse brengt naar mijn beleving prachtig onder woorden, wat ik en u ook wel ’s beleven.

Zingen: Gez.395

Declamatie: Kerstpsalm

God met ons
In mijn angst en kleingeloof
is het de uitgestoken hand die telt
Uw hand
die ik vastgrijp
boven de ravijnen van het leven.

God met ons
Uw hand, die er was
nog voordat ik bestond,
die er is en er zal zijn
tot in alle eeuwen.
Uw hand, die mij veilig voert
naar vaste grond.

God met ons
Uw hand, in liefde
naar mij uitgestoken
mij reddend
mij beschermend
God met ons.

Heilzaam
resoneert de antifoon
in alle feesten.
God met ons.

Maar zij klinkt en zingt
het wezenlijkst
met Kerst.
God met ons.
                         (Oeke Kruythof)

Lezen: Joh. 1:29-34

Verteller: 
Vrede met God, dat kan alleen als de zondaar zijn bloed stort En dat houdt in dat hij zijn leven geeft. God zei tegen Adam en Eva: als je van de vrucht van de boom van de kennis van goed en kwaad eet, zul je zéker sterven. Maar toen kwam er een wonder. Een wonder, waarin de bijbel en de God van de bijbel uniek is. Namelijk de plaatsvervanging.

Normaal is dat wie de wet overtreedt zélf moet betalen. Maar in de bijbel kan een ander zijn bloed storten, zijn leven geven voor jou. Zó alleen kan de verhouding met God hersteld worden. In de Oude Bedeling gebeurde dat door offers. Dieren werden geslacht. Dus kwamen mensen naar Jerusalem, naar de tabernakel of de tempel. Allemaal met offerdieren bij zich. Die gaven hun bloed, hun leven in plaats van de mens, die de dood verdiend had. Die Gods wet overtreden had en dus zou moeten sterven.
Maar dat was een schaduw, een vóórafbeelding. Want eigenlijk kan alleen een mens plaatsvervanger zijn voor één ander mens.

Dus wees dit heen naar de Nieuwe Bedeling. Toen kwam God zélf met een   lammetje, het Kind in een krib. Een kind, dat de krib verruilde voor het kruis op Golgotha. Dat was het offer, eens en voorgoed, voor de zonden van de hele wereld. En wie ook maar iets begrijpt van zijn schuld voor God en het gevolg daarvan, namelijk de dood, voorgoed en van onvrede voor altijd, die zingt de lof van dit Lam. Al is het met gebarsten stem, al is het zo vals als een kraai om alle leed in zijn leven: Halleluja, lof zij het Lam!

Zingen: Opwekking 44

    1. Geprezen zij de Heer, die eeuwig leeft.
        Die vol ontferming ieder troost
         en alle schuld vergeeft 
            Die heel het aards gebeuren
            vast in handen heeft.
     Refrein: Hem zij de glorie, want Hij die overwon
                   zal nooit verlaten wat zijn hand begon.
                   Halleluja!  Geprezen zij het Lam,
                   dat de schuld der wereld op Zich nam.

             2. Verdreven is de schaduw van de nacht.
                 En wie Hem wil aanvaarden
                 wordt eens veilig thuis gebracht.
                 Voor hem geldt ook dit wonder:
                  alles is volbracht!
                  Refr.

                     3. Hij doet ons dankbaar schouwen in het licht
                         dat afstraalt van het kruis,
                         dat eens voor Hem werd opgericht.
                         En voor ons oog verrijst een heerlijk vergezicht.
                           Refr.
        
Lezen: Rom. 5:1-5

Verteller:
 Vrede dus. Vrede in je hart en leven. Vrede met God en mensen. Dat  betekent niet: altijd vredIG. Niet in je omgeving, de wereld, kerken, de gemeente, het gezin, het huwelijk. Daar kan het stormen tot en met! Dat is de duivel, die tekéér gaat!

Ook in je eigen leven en hart kan de storm woeden. Een zee van vragen, opstandigheis zelfs. Dat kan ook op de kerstdagen. Het Kerstfeest is niet een eilandje van twee dagen. De volmaakte vrede kómt wel, hoor. Maar nu is alles gebutst en beschadigd. Maar ook NU toont God, dat van zijn kant alles goed is. Dat doet Hij door tekenen van de komende vrede te geven. Bijvoorbeeld  doordat verpleegkundigen en diakenen verlengstuk willen zijn van de handen van God.

Declamatie: Handen

Handen

Gelukkig is de mens die tot het einde
handen mag voelen die goed doen.
De hand die met aandacht wast.
De hand die met zorg aankleedt.
De hand die met liefde kamt.
De hand die met tact aanraakt.
De hand die met het hart troost.

Geen mens kan leven
zonder die hand,
die teder is,
die behoedt,
die beschermt
en bemoediging uitstraalt.

Tot het einde toe
verlangt de mens naar die hand,
totdat er die Andere Hand is,
die alle wonden geneest,
die alle pijn heelt,
die alle tranen wist.

Tot die tijd
kunnen onze handen
een voorproef zijn van die handen,
en handen en voeten geven
aan de liefde
die onmisbaar is.
(Marinus van den Berg.) 

Verteller:
Hier is alles voorlopig. Totdat het ééuwige rijk van de VREDE komt.

Lezen: Openb. 21:1-5a

Verteller:
Dan is het écht vrede, harmonie zonder einde. Als alles wat die vrede maar éven zou kúnnen verstoren, is voorgoed weggedaan. Zo is het Kerstfeest tóch uiteindelijk feest van vrede. Vrede volkomen, vrede voorgoed. Door oorlog en onvrede en duisternis heen.

Zingen:  Zingende Gezegend 127: 2-4 (mel. Gez. 127)
  2. O ster van David,, morgenster,
      nog is het aardedonker,
      de dageraad wanhopig ve'r,
      de hemel zonder wonder;
      wij tasten langs een blinde muur,
      belast met angst voor wind en vuur,
      voor bliksem en voor donder -

           3. Maar nochtans blijf ik, morgenster,
               van harte op u hopen;
               zolang gij schijnt, zolang is er
               een lamp om bij te lopen.
               Al wacht ik op het zonnelicht,
               al is de nacht rondom mij dicht,
               gij doet de toekomst open!

                    4. O ster van David, morgenster,
                        heraut van wat zal komen,
                        gij straalt - en daarom zal ik er
                        al zingende van dromen:
                        een land waar liefde huizen bouwt,
                        een lachend kind, een dag van goud,
                        het paradijs, volkomen!       
  
 
Verteller:
Dan is het door dit feest, nee, dankzij de Heiland en zijn werk, en dankzij de liefde van de Vader, vrede. Jezus gaf zichzelf voor ons- dat is Kerstfeest. En Hij gaf zijn leven – dat is Paasfeest. En Hij sttortte zijn Geest uit – en het werd Pinksterfeest. Wat een onvoorstelbare liefde! En het grootste van wat komt is dan ook: daar zal ik mijn Heer ontmoeten.

 Zingen: Ev. Liedbundel 413:1,3,4
1. Lichtstad met uw paarlen poorten,
    wond're stad zo hoog gebouwd,
    nimmer heeft men op deze aarde
    ooit uw heerlijkheid aanschouwd.
    refrein: Daar zal ik mijn Heer ontmoeten,
                luist'ren naar zijn liefdesstem,
                daar geen rouw meer en geen tranen
                in het nieuw Jeruzalem.

      3. Schoon tehuis voor moede pelgrims,
          komend uit de zandwoestijn,
          waar zij rusten van hun werken
          bij de springende fontein.
          Refr.

              4. Wat een vreugde zak dat wezen
                  straks vereend te zijn met Hem
                  in de stad met paarlen poorten,
                  in het nieuw Jeruzalem!
                  Refr.           
 




oktober-november 2008.

dinsdag, oktober 23, 2012

Er zijn...geen wachtenden vóór u (preek Lucas 9:11)


Er zijn … géén wachtenden voor u, zegt Jezus!
(preek over Lucas 9:11)

 

“…en Hij ontving hen vriendelijk…”  Luc. 9 : 11
 

Dat overkomt ons allemaal wel eens, té vaak naar onze smaak: je belt een bepaalde instantie. En je krijgt te horen: “Er zijn zoveel wachtenden vóór u” . Zuchtend ga je zitten, want dat zal wel even duren, vrees je.  
mobieltje néémt tijd
En heb je dit ook wel eens? Je belt iemand, want je wilt even met hem of haar praten. Maar je krijgt te horen: “Ik kan momenteel niet aan de telefoon komen. Spreek je boodschap in, ik bel je later terug”.  Maar je wilt niet iets inspreken,  nee, je wilt contact, op dit moment. Je wilt, dat die ander tijd voor je heeft, tijd aan je geeft.

Au!, daar leg je de vinger op de zere plek. Tijd, die hebben we vaak niet. We hebben eigenlijk geen tijd voor een ander. Wél voor je Nintendo,  je laptop, je mobieltje, ga maar door. Die slurpen onze tijd op, zie je. En daarom hebben we zo”n haast. “Opzij, opzij, opzij! Maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast”. We moeten dit, we moeten dat. We komen alleen maar tijd te kort. Nee, geen tijd voor de ander.
En dat is gevaarlijk. Lévensgevaar dreigt, als mensen signalen afgeven, die niet opgevangen worden! Ja, dat kan letterlijk een mensenleven kosten!

En Jezus? Dat is een heel ander verhaal!
Is het bij Hem ánders? Maar Hij had en heeft het toch smóórdruk? Kijk maar naar zijn situatie in Lucas 9.
Johannes de Doper
Allereerst: Jezus heeft net bericht ontvangen van de gewelddadige dood van Johannes de Doper, zijn voorloper. Wat erg: je wegbereider, dood. Vermoord!  Dat raakt je toch wel heel diep! Dan moet je even alleen zijn. Want dat moet best even bezinken, in alle rust, vindt u niet? Tegenwoordig zou je zeggen: tijd voor een midweekje op een stille plek. Even er tussen uit, alleen. Tot jezelf komen.

Maar dan komen de leerlingen terug van het uitvoeren van een zware opdracht. In dienst van de verkondiging van het Rijk. Een belangrijke Evangelisatie-campagne, zeg maar. Jezus zelf heeft ze op pad gestuurd. Nu komen ze terug.
eenzame plaats...
Tijd om grondig samen te evalueren toch? En samen met hen samen zijn. Even samen recreëren, zou je zo denken. Even op adem komen!
Dat was de bedoeling ook. Maar als ze dan aan de overkant van het meer van Galilea –een eenzaam gebied- komen, dan staan de mensen al weer te wachten.

En…Hij ontving hen. Kijk, Hij had met recht kunnen zeggen: “Nou even niet, lieve mensen. Morgen zijn jullie de eersten. Ik moet nu iets anders voor mijn zender, de Vader, doen”. Nee. Jezus ontvangt dat grote aantal mensen. Vers 14 noemt een aantal: circa 5000. “Hij ontving hen  vriendelijk”, staat er.  Niets  van teleurstelling te merken, van irritatie  of iets dergelijks. Ja, er staat wél een ander woord: vriendelijk.
In andere vertalingen kom je dat woord hier niet tegen. Waar haalt deze vertaling (de NBV) dat woord dan vandaan?
Nou kan ik een klein beetje het Grieks lezen, de taal waarin het tweede deel van de bijbel, het Nieuwe Testament geschreven is. En daar staat voor “ontvangen”  een woord, dat “aannemen” of “opnemen” betekent. En daar zit iets van gastvrijheid in. Jezus neemt die mensen aan, Hij neemt hen op. Jezus maakt ruimte voor hen. Ruimte niet alleen in de vorm van tijd. Nee, Hij maakt ruimte voor hen in zijn leven.
Er blijkt overduidelijk een ding: dat Jezus de mensen in zijn hart heeft gesloten. Nee, dit is niet maar beleefdheid. Dit is meer, veel meer, onmenselijk veel meer. Zijn hart staat wagenwijd open voor die mensen.

En weet u: het zijn zoekende mensen. Die mensen, ze hebben het niet. Ze weten het niet meer. Ze zijn de weg helemaal kwijt. Ze zijn als een kudde schapen, waarvan de herder weggelopen is. Omdat de herders, de geestelijke leiders het laten afweten. Ze zijn verleiders.

kudde schapen
De herders voeren het volk, de aan hen toevertrouwde kudde, op de verkeerde weg. Een pad, dat niet naar grasvelden leidt. Integendeel.

Je moet weten: wetgeleerden gaven toen onderwijs in de heilige geschriften.  Ze waren de grote kenners van de Schriften, het Oude Testament  Zij waren DE autoriteiten op dat gebied. En zij leerden de “gewone man”,  hoe hij volgens die voorschriften moest leven. Hoe je leven in overeenstemming was  de wil van God. En hoe je zo rechtvaardig was,  God dus recht in de ogen kon kijken.
...hoge muur...
En je aan die voorschriften houden, daar kwam heel wat voor kijken, geloof maar van yes. Want die leiders namen bij de uitleg van de wet van God geen enkel risico. Daarom hadden ze rondom die wet een flink hoge muur gebouwd. Een soort ijzeren gordijn met een breed mijnenveld eromheen.
Daarom waren er veel meer bepalingen dan die God had gegeven, bijvoorbeeld over de sabbat, over wat onrein was en ga zo maar door. Allemaal weten en bepalingen en voorschriften. Om duizelig van te worden! Erger nog: om heel erg moedeloos van te worden. En om doodmoe van te worden. 
zwaar
Zo ziet Jezus  al die mensen dan ook: die herderloze schapen: als vermoeide mensen met een groot en zwaar pak op de rug, voortstrompelend, voetje voor voetje, wankelend, vallend, zittend aan de kant van de weg.
Ze wlden zo graag rust, zie je. Ze wilden zo graag bij God zijn. Maar de weg erheen was zo lang, zo zwaar. Hoe zouden ze die kunnen aflopen en ooit bij God terecht kunnen komen!
Zulke mensen, duizenden, minstens 5000, komen naar Jezus toe. Wéér, want ze waren bij Hem, luisterden naar Hem. Ze zogen zijn woorden, zoals een droge spons water. Zoals droge grond het water gulzig indrinkt. ant ze hebben bij Jezus heel wat ánders gehoord dan wat ze gewend waren van de leraars. Die kwamen alleen aandragen met manden vol wetten, bepalingen, voorschriften, opdrachten. Terwijl ze al zo moe waren.

...zwaarbeladen...
Jezus kwam met een blijde boodschap. “Kom maar naar mij toe, als je zo moe bent. Kom maar met je pak aan geboden en verboden. Kom maar, leg maar neer aan mijn voeten. Ik geef je wat anders: rust. Ik open de weg naar God. Ik BEN de weg naar de Vader. Kom maar, allemaal. Je hoeft niet aan allerlei voorwaarden te voldoen. Alleen maar komen met je dorst en je honger. Vertrouw je toe aan mij. Ik geef rust en vrede. Ik breng je bij de Vader”.
Dat was ándere taal, klare taal. Die hadden ze gehoord. En dat smaakte naar méér. En om meer daarvan te horen, daarvoor hadden ze die lange voettocht om het meer van Gallilea heen gemaakt.

 

verlossing daagt
De Heiland ziet ze aankomen. Hij wéét , hoe moe ze zijn. Hij weet van hun honger en dorst naar het blijde evangelie, de goede boodschap. Hij weet, hoe ze ernaar snakken, hun zware pak af te leggen. Zoals soldaten na een lange speedmars met volle bepakking de riemen losmaakt, zijn bepakking afgooit en op zijn brits neerploft. “Hè hé, eindelijk!”

Jezus ziet die arme sloebers en tobbers, die vermoeide, bepakte, hongerige en dorstige mensen komen. Arme schapen zonder herder!  En zijn herdershart wordt bewogen. Hij is immers de GOEDE herder? Hij stuurt ze niet terug. Dat kan Hij niet over zijn hart verkrijgen, weet je.

“Hij ontving hen”. Niet maar uit beleefdheid. “Hij ontving hen vriendelijk”. Niet maar omdat Hij vriendelijk was, een hartelijk, warm mens. 

Nee, er is een diepere reden voor. Jerzus heeft hárt voor de mensen. Want dat hart is een bijzonder hart, uniek. Het is het hart van de Verlosser, gekomen om mensen te redden. Om ze van hun lasten af te helpen. Ze te verlossen van hun honger en dorst. Ze te bevrijden van hun zonden en de gevolgen daarvan: hun schuldgevoel, verlatenheid, angst.

 
Hij ontving hen vriendelijk. Zó is Jezus, ziet u! Of Hij geen behoefte had om na de dood van Johannes de Doper met zijn Vader alleen te zijn? Of Hij niet erg moe was van al die mensen, van dat praten, genezen, helen? Natuurlijk! Hij was ook volop mens, vast en zeker.

Maar Hij was als Zoon van God gekomen met de opdracht, er namens de Vader te zijn voor de mensen, altijd. 
...alle tijd...
Daarom heeft Hij de tijd, ALLE tijd.






Ook vandaag nog, lieve mensen. Ook voor u en jou.

Heeft Hij dan geen haast? O ja, Hij heeft veel te doen: het grote werk, dat de Vader hem opdroeg. Hij had redenen te over om te zeggen: “Nou even niet, kom later maar terug”.

Maar dat wil Hij niet. Hij heeft de tijd, letterlijk. Hij beschikt over de tijd als Zoon van God. En Hij máákt tijd voor mensen in nood. Altijd, hoe dan ook.

Jezus heeft geen secretaresse, die de afspraken regelt. Er is geen sprake van een wachtlijst van zoveel maanden of weken. De Heiland houdt geen spreekuur van een paar uur per dag. Nooit heeft Hij belet. Hij hoeft niet de agenda te trekken voor een afspraak “later”.  Het komt bij Hem nooit ongelegen. Hij heeft altijd meteen tijd voor je. Voor iedereen. Maar ook voor mij en voor jou. Voor iedereen, die hem nodig heeft. En naar hem toe gaat met al zijn zorgen en problemen. En het grootste probleem is: de zonde en alles wat daarvan het gevolg is en daar mee te maken heeft. 

En als je dat alles als een last ervaart, er onder gebukt gaat, heeft Hij tijd voor je. Dan moet je daar wél gebruik van maken. Hij wacht op jou. Hij wil je helpen. Hij ontvangt je vriendelijk.

Jezus klopt...
Je mag het zelfs sterker zeggen. Hij komt naar je toe. Nu, op dit moment. Nu je dit leest of hoort lezen. Hij klopt op de deur van je trommelvlies. Op de poort van je hart, de kern van je leven. Hij wil je zeggen, je laten zien en voelen, dat Hij er is, vriendelijk, open. Dat Hij ruimte heeft voor jou en je problemen. Omdat Hij hart voor je heeft. EenVerlossershart. Een hart vol priesterlijke bewogenheid. Daarom wil Hij ook jou altijd helpen.

 

En weet je, dan krijg jij ook een ander hart. En daaruit stroomt dan óók bewogenheid. De drang, om mensen in nood te helpen, wanneer je kunt. Dan zeg jij ook minder vaak: “Morgen, hoor. Dán help ik je". Dan geef je minder vaak “niet thuis”, het antwoordapparaat, uitstel, dat vaak afstel betekent. Dan duren ook jouw dagen nog steeds 24 uur. Maar toch zeg je minder vaak: geen tijd. Dan ga je wat lijken op Jezus, zie je.

 

En dat zal mensen om je heen vast niet spijten!

Amen.
 -------------
 

 Voorstel voor een orde van dienst:
Vooraf Gez. 409 : 1,4,5,
Aanvangslied: Gez. 330 : 1,2
[in ochtenddienst: Samenvatting van de wet, Matt.2:35-40
 zingen: Ps. 25:5
 Verkondiging van vergeving: Lezen Psalmen 86:3-5
 zingen Ps.25:3
 De 10 woorden uit Deut. 5
 zingen: Ps. 25 : 2]
Gebed
Lezing: Lucas 9 : 1-11
Zingen: Ps. 72:1,4
Preek over Lucas 9 : 11 ged.
Zingen: Zingende Gezegend 72 : 1,4
Gebed
[middag/avonddienst: geloofsbelijdenis door zingen van Gez.100 uit "Voorzichtig Licht*]
In eerste/ochtenddienst: Zingende Gezegend 299 
--------
*)Voorzichtig licht, liederen van A.F.Troost, lied 100
      melodie: gezang 460

1. Ik geloof, dat God mijn Vader,
    bron van al het goede is,
    die van hemel en van aarde
    schepper, herder, hoeder is.
    Hij zal weiden, mede-lijden
    teder als een moeder is.

    2. Ik geloof dat Jezus Heer is,
        die zachtmoedig binnenrijdt,
        aan wie alle dank en eer is:
        zaad, tot ondergang bereid -
        opgestaan en opgevaren
        keert Hij weer in heerlijkheid.

       3. Ik geloof: de Geest, de Trooster,
           en één kerk, de ware bruid,
           de vergeving van de zonden,
           paaslicht dat ons graf ontsluit -
           eeuwig samen zing ik: Amen,
           roep ik, God, uw glorie uit!

vrijdag, oktober 12, 2012

Herfstdepressie? Maar... 1 Petrus 1:25 (meditatie)

HERFSTDEPRESSIE?  MAAR... (meditatie)

“maar het woord van de Heer blijft eeuwig bestaan.” 1 Petrus 1:25

Herfst! Dat betekent korte dagen, lange nachten.  En  lange avonden ook. “Gezellig!”, zeg je? Jazeker. Maar als je nou geen “gezel” (meer) hébt? 
Als je alleen bent. Als je oud en eenzaam bent. Dan lijkt dés te meer in de herfst alles triest en donker om je heen.
Lange nachten. "Fijn, kun je vroeg naar bed. Lekker bijslapen!" O.K, maar als je nu niet kunt slapen? Als je maar ligt te woelen en er sombere gedachten zijn, al die uren?
dreigende lucht
Korte dagen. En ook nog vol somberheid. Dreigende luchten vol donkere wolkeen. Die voortvliegen boven je hoofd, gedreven door een harde, gure wind.
En al het mooie van de zomer is weg. Bladeren vallen en waaien weg. Bloemen zijn bijna allemaal verdwenen.
Alles spreekt van vergankelijkheid. Ja, het hoge woord moet er maar uit: het spreekt van verderf, van ondergang, van de dood. Niets en niemand is hier blijvend.
depressief...
Wat een somberheid, niet? Mensen mensen, als je al niet depri wás, zou je het als je dááraan  denkt, wel worden!

 Petrus wist het ook al. Hij schrijft aan mensen, die zijn gaan geloven in Christus en dus christenen heten.  Maar ja, ik weet net zo goed als jij, dat christenen lang niet altijd ZIJN wie en zoals ze HETEN. Misschien is dat
jouw probleem wel met geloven. Word je dáárom weerhouden, christen te worden.
Nou kun je natuurlijk zeggen: christenen zijn ook maar mensen. Zwakke mensen en zo. En ja, dat kan ik niet ontkennen. Dat wist Peterus uit zijn eigen leven ook, nou en of! Maar dat kan ook als smoesje gebruikt worden, weet je. Want als je echt christen
wordt, dan word je een ander, een nieuw mens. En een nieuw mens kan natuurlijk niet op de oude voet leven. Dan komt er een nieuw leven. Dat is zo zeker als 2+2 vier is.
Bijbel kompas
Dáár heeft de leerling van Jezus het over. Over het nieuwe leven, dat leven is vanuit en naar de Bijbel. Leven met de bijbel als richtsnoer. Met de woorden van Jezus als leidraad. Leven geleid door de Geest van Christus

En als hij het geweldige van de boodschap van God voor mensen wil aangeven, dan haalt hij een woord aan uit het eerste deel van de bijbel, het Oude Testament. Een woord, door God gesproken via de mond van van een profeet. En dat is een bode, een boodschapper van God. Jesaja was zijn naam.
ballingschap
Die sprak in een tijd, waarin het voor het volk van God, Israel,
wel heel erg moeilijk was. Het was zelfs in ballingschap, ver weg naar Babel, weggevoerd.Daar had dat volk het zelf naar
gemaakt, o ja. Maar er waren wél beloften die God gedaan had. Alleen was er een groot probleem: ze leken mooi, maar bleken krachteloos en dus waardeloos.

De profeet hoort die geluiden óók. En hij moet erkennen: Ja, zo lijkt het wél.  Het gras verdort, de bloem valt af. Door invloed van de weersomstandigheden.  Alleen gaat het daar niet over  de herfst, maar over zengende zon en  de schroeiende wind. Maar in beide gevallen blijkt: niets is tegen tijden en weersinvloeden bestand. Niets is hier blijvend. Alles vergaat, hoe mooi ook.
herfst...
Klopt als een zwerende vinger. Dat geldt voor bloemen. Dat geldt voor alles. Deprimerend, niet? Er is hier niets, wat blijvend houvast biedt. Waar je aan vast kunt klampen, ook als het er echt op aan komt. Als niemand je echt kan geven, wat nodig is. Als je leven er mee gemoeid is. Nee. Maar…

vaste rots...
Maar God is er óók nog! Ook dán . Hij is er. En zijn beloften zijn er. Gods woord is tegen alles en iedereen bestand. Zijn beloften verroesten en vermolmen niet. O nee! Ze blijven. Ze zijn vuurvast, bieden altijd houvast. Je mag ze vastpakken. “Heer, U hebt toch
zelf gezegd:  Ik ben bij je, altijd. Hou me dan vast, nu er niets en niemand meer is die me houvast kan geven. Hou me vast, tot in en tot door de dood heen”. Een goed gebed, als je depri bent. Dát geeft houvast! Want HIJ biedt houvast, letterlijk blijvend, altijd!  Zélfs als jij dat niet meer kunt weten, omdat je helemaal de koers kwijt bent. Wat een troost!
Want Christus is de vaste Rots van mijn behoud!

Bidden: (uit "Voorzichtig Licht" van André F. Troost)





 



 
 

maandag, september 10, 2012

GODS OOGAPPEL? ZEKER WETEN! (preek over Psalm 17:8)


GODS OOGAPPEL?  ZEKER WETEN! (preek)
 "Behoed mij als de appel van uw oog..." Psalm 17:8
ik wil ze allemáál...
“Kinderen die vragen worden overgeslagen”. Zo luidt een oud (ouderwets misschien?) spreekwoord. Ouders leren hun kinderen, -althans, dat hoop ik voor die kinderen-  niet vrijpostig, begerig te zijn. Zoals dat meisje in dat reclamespotje over vlaaien: “Ik wil ze allemáál!!” Nee, niet vrijpostig zijn, maar nederig. Een kind, dat geduldig afwacht of en totdat het iets krijgt, dát komt goed over. Nederigheid is een deugd, zeggen we dan. En hebberig, vrijpostig van alles maar vragen, dat is het tegenovergestelde.
Maar besef wél: vrijpostigheid is niet hetzelfde als vrijmoedigheid. Als een kind vrijmoedig en open dingen aan vader of moeder vraagt, dan is dat prima. Dat laat zien, dat de relatie met zijn ouders in orde is. Dat er vertrouwen is en liefde. Dan geldt ”vragen staat vrij”. Zijn ouders zullen wel bepalen, of het wel goed voor hem is, wat hij vraagt. Want dat kan een kind lang niet altijd overzien immers?
------
David, de dichter van Psalm 17, durft ook niet bepaald een kleinigheid te vragen. Hij wil dat de HEER, zijn Vader in de hemel, hem behoedt. Dat die hem in zijn hoede neemt, hem nauwgezet en in alle opzichten bewaart in de gevaarlijke situatie, waarin hij zich bevindt.
En die situatie is gevaarlijk! En geen klein beetje ook!
Wanneer dat precies was, weten we niet. Want vijanden, daar wist David alles van. In verschillende situaties van zijn leven was hij omringd door vijanden. Denk aan de tijd, dat hij vervolgd werd door koning Saul. David had geen vlieg kwaad gedaan. Integendeel, hij had Saul en het volk gediend. Hij had zijn  leven in de waagschaal gesteld. Maar Saul haatte hem en vervolgde hem.



grot
Ik maak dat maar concreet. Hij zat werkelijk in het nauw. Met zijn mannen had hij zich achter in een grot verstopt. Als een muis in de hoek gedreven door de koning en zijn soldaten. Ze wisten dan wel niet, dat hij daar zat met zijn handjevol mannen. Maar als ze er ook maar even lucht van kregen…
Ze waren immers uit op zijn dood. Gunden hem het licht in zijn ogen niet.
In die situatie bidt de koning tot God. En natuurlijk vraagt hij om bewaring en bescherming. Daar gebruikt hij beelden voor. Hij is dichter per slot van rekening.
----
Hij gebruikt het beeld van de vogel, de kip of kloek bijvoorbeeld, die een nest jonge vogels heeft
"moeder" met "de kids"
Toen ik jong was hadden we een toom kippen in een hok achter ons huis. Als jongentje vond ik dat natuurlijk leuk, dat begrijp je. Soms broedde één van die kippen eieren uit, in een apart hokje. En dan kwamen er kuikentjes. Schitterend! maar soms kwam ik bij dat hokje en dan zag ik alleen de moederkip zitten. Waar waren de kuikentjes?
Nou, die waren er wel, maar ze zaten “onder moeders vleugels”. Heerlijk dicht bij elkaar en lekker warm en veilig onder die vleugels.
Prachtig beeld van bescherming en verzorging is dat, vind u niet? Om zo  veilig  en geborgen te zijn bij God, dat vraagt David. Omdat de onherbergzaamheid en onveiligheid zo groot is. “Verberg mij in de schaduw van uw vleugels, mijn God”.
----
Het andere beeld is dat van de oogappel. “Behoed mij als de appel van uw oog”.

oogappel
De oogappel of pupil is dat zwarte stipje in het midden van het oog. “Iris”, zo heet het ook wel. En de iiris is erg belangrijk voor het zien.
Nu zijn je ogen op zichzelf al erg belangrijk voor de mens, voor jou en mij. “Je ogen, daar heb je maar twee van”,  zeggen we dan. “Die kun je niet missen”.
In wezen kun je zelfs niet één van die twee missen. Want met één oog kun je geen afstanden schatten. En bedenk maar eens, wat dat betekent…
Ja, wees zuinig op je ogen. En zorg vooral goed voor je pupillen.
Want de  pupil heeft in dat ingewikkelde mechanisme, dat het oog is, een onmisbare functie. Het is namelijk het luikje, het zichtbare donkere stukje van het regenboogvlies, dat het licht doorlaat. Vandaar, dat het verder open gaat als het donker is. En dat het kleiner wordt naargelang er meer licht is. Zó valt er een beeld van waar je naar kijkt op het netvlies. En dat wordt dan doorgegeven aan de hersens. En zó kunnen we zien.
----
Zie je, hoe belangrijk de appel van het oog is? Van onschatbare waarde gewoon!!
En daarom worden mijn pupillen door mijn oog, door mijn lichaam zelf, heel nauwgezet bewaakt. Dat doet dat oog zelf. Of beter: dat doe je als mens. Maar het gebeurt in een reflex.
Moet je maar eens (voorzichtig, kijk uit je doppen!!) uitproberen: probeer je oogappel maar eens aan te raken met je wijsvinger. 10 tegen 1, dat je oogleden daar een stokje voor steken. Nee, raak mijn oogappel niet aan!
"mijn oogappel"
Nu kun je een mens, bijvoorbeeld je man, je vrouw, je kind ook “mijn oogappel” noemen. Daarmee geef je aan: hij of zij betekent ontzettend veel voor me. Voor hem, voor haar, daar gá ik helemaal voor. Probeer hem of haar niet iets aan te doen. Over mijn lijk!
-----
Het is dus echt niet niks, wat David aan God vraagt!  Zorg voor mij, zoals een mens in een reflex zorgt voor zijn oog in het algemeen en de appel van zijn oog in het bijzonder. Ik zit in de penarie. Maar red mij. Ga er helemaal voor, mijn God, om mij uit de nesten te halen, te bevrijden, te redden.
Waarom? Waarom zou God dat doen? Was die David zo’n beste brave broeder dan? Had hij het verdiend, dat de HEER hem zou redden? Had hij zó goed geleefd voor God, dat Die wel moest zeggen: “Nee, dat kan ik niet maken, hem in de steek te laten. Die móet ik wel helpen”.
een blinde...
Je kunt zeggen: daar sla je de spijker op de kop. Zo is het maar net. Want David zegt hier eigenlijk: Ik ben voor U net zoveel waard, als een oogappel voor een mens. U kunt zonder mij niets beginnen. Ik ben onmisbaar voor U.
-----
En toch: het ligt wel een tikkeltje anders. Je moet dat wel nuanceren.
God kan ons wél missen. Echt wel. Het is heus niet zo, dat Hij niet kan zien zonder ons. Dat hij gebrekkig is zonder ons. O nee. God is God. En Hij blijft gewoon God, ook als wij er niet zouden zijn. Of als wij hem in de steek zouden laten. Als we de biezen pakken. Stiekem, langzaam maar zeker bij hem vandaan glippen. Daar mist de HEER niets aan. In die zin zijn we niet zijn oogappel.
God kan ons wel missen. Maar hij wil ons niet missen. Hij wil, dat mensen, dat jij en ik bij hem zijn. Dat wij niet zonder HEM kunnen en willen leven.
Dát wil Hij zielsgraag. En daarom zijn wij als een oogappel voor hem. Zo beschouwt Hij ons. Zo behandelt Hij ons. Zo gaat Hij met ons om. En daarom mogen wij dit vragen. ”Behoed mij als de appel van uw oog”.
-----
Door kruis hoop
Zó kijkt God naar ons. Weet je, waarom en hoe ik dat weet? Omdat ik kijk naar Jezus, de Heiland. Hij is Gods Zoon. En dat betekent: Hij is écht Gods oogappel. Niet omdat God dat wil alleen. Maar omdat Jezus Gods Zoon is, en zo echt, helemaal Gods oogappel. De Vader zou niet Vader zijn, als die enige Zoon van Hem weg zou vallen. Dan was God geen Vader, niet God meer.
En nu kwam die Zoon als mens op aarde. Hij bleef tenvolle Gods Zoon. Maar Hij werd mens. En als mens leefde Hij, leed en stierf Hij.
Niet per ongeluk, hoor. Dat gleed God niet even door de vingers. Niks ervan.
Maar de Vader wilde dat. Zoals Jezus dat wilde. Dat was Gods plan om de mens weer zijn kind te maken. En zo zijn oogappel.
-----
Begrijp je? Ja?  Nou, dan ben je veel knapper dan ik. Want als ik dat wonder vatten wil, dan staat mijn verstand stil. Daar kan ik als vader niet bij: je eigen zoon de dood in laten gaan, de dood in sturen zelfs! En dat voor zulke stukken verdriet als jij en ik zijn! Tenminste: als God naar mij kijkt, dan moet ik me vreselijk schamen. Je eigen kind offeren voor zoiets! Onbegrijpelijk! 
En toch: God dééd het. En Jezus gáf zichzelf. En om dat offer, om der wille van Jezus, wil God dat wij zijn  oogappel zijn. En mogen we dat gebed  omhoog sturen, naar God toe. Net als David deed.
-----
...om te vullen..
Ja, dit gebed mag je bidden. Zo vrijmoedig mag je zijn. Dat is geen ongepaste vrijpostigheid, waar je de HEER boos mee maakt. Nee, het is in alle opzichten gepaste vrijmoedigheid. God wordt er niet boos om. O nee, Hij wordt er heel erg blij van!
En dat gebed word verhoord. David werd bewaard. Zoals je je ogen, het kunnen zien bewaart. Verdedigt tegen alles wat dat je af wil pakken.
Nu kunnen wij daar niet altijd tegenop. Soms moet je je eigen kind, je oogappel, prijsgeven. Machteloos, hulpeloos. Dat hoeft God niet. Hij bewaart je als je het vraagt. Zelfs door de dood heen.
Want niets is zo kostbaar voor God als zijn oogappel. En daar mag ik, mag jij ook bij behoren.
-----
Is dat niet overweldigend goed nieuws?
Amen.
-----
Aanwijzingen voor de liturgie
Psalmen:  81: 4,8,9; 17:3; 121; 18; 84
Gez. 466; 443
Zingende Gezegend 270, 322
Adem van Boven (Troost) 41:1,3, 4  (laatste couplet event. na 12 art.) *)
-----
Voor de dienst der gebeden
Het is goed in de gebeden eens te denken aan de ouders: wijsheid bij de opvoeding van de kinderen, bijv. ze te laten zien en horen wat het 10e gebod betekent voor het leven in deze wereld.
Bidden voor mensen met een heel negatief zelfbeeld en hun grote problemen.
Danken voor Gods grote liefde: We zijn voor Hem waardevol!
Danken dat Hij altijd wil én kan bewaren.
Mensen zijn vaak niet betrouwbaar; daarom is overgave en vertrouwen zo moeilijk. Daarom bidden om (meer en groter) vertrouwen.

*)A.v.B. 41:1,3,4 (melodie Gez. 415)