vrijdag, oktober 12, 2012

Herfstdepressie? Maar... 1 Petrus 1:25 (meditatie)

HERFSTDEPRESSIE?  MAAR... (meditatie)

“maar het woord van de Heer blijft eeuwig bestaan.” 1 Petrus 1:25

Herfst! Dat betekent korte dagen, lange nachten.  En  lange avonden ook. “Gezellig!”, zeg je? Jazeker. Maar als je nou geen “gezel” (meer) hébt? 
Als je alleen bent. Als je oud en eenzaam bent. Dan lijkt dés te meer in de herfst alles triest en donker om je heen.
Lange nachten. "Fijn, kun je vroeg naar bed. Lekker bijslapen!" O.K, maar als je nu niet kunt slapen? Als je maar ligt te woelen en er sombere gedachten zijn, al die uren?
dreigende lucht
Korte dagen. En ook nog vol somberheid. Dreigende luchten vol donkere wolkeen. Die voortvliegen boven je hoofd, gedreven door een harde, gure wind.
En al het mooie van de zomer is weg. Bladeren vallen en waaien weg. Bloemen zijn bijna allemaal verdwenen.
Alles spreekt van vergankelijkheid. Ja, het hoge woord moet er maar uit: het spreekt van verderf, van ondergang, van de dood. Niets en niemand is hier blijvend.
depressief...
Wat een somberheid, niet? Mensen mensen, als je al niet depri wás, zou je het als je dááraan  denkt, wel worden!

 Petrus wist het ook al. Hij schrijft aan mensen, die zijn gaan geloven in Christus en dus christenen heten.  Maar ja, ik weet net zo goed als jij, dat christenen lang niet altijd ZIJN wie en zoals ze HETEN. Misschien is dat
jouw probleem wel met geloven. Word je dáárom weerhouden, christen te worden.
Nou kun je natuurlijk zeggen: christenen zijn ook maar mensen. Zwakke mensen en zo. En ja, dat kan ik niet ontkennen. Dat wist Peterus uit zijn eigen leven ook, nou en of! Maar dat kan ook als smoesje gebruikt worden, weet je. Want als je echt christen
wordt, dan word je een ander, een nieuw mens. En een nieuw mens kan natuurlijk niet op de oude voet leven. Dan komt er een nieuw leven. Dat is zo zeker als 2+2 vier is.
Bijbel kompas
Dáár heeft de leerling van Jezus het over. Over het nieuwe leven, dat leven is vanuit en naar de Bijbel. Leven met de bijbel als richtsnoer. Met de woorden van Jezus als leidraad. Leven geleid door de Geest van Christus

En als hij het geweldige van de boodschap van God voor mensen wil aangeven, dan haalt hij een woord aan uit het eerste deel van de bijbel, het Oude Testament. Een woord, door God gesproken via de mond van van een profeet. En dat is een bode, een boodschapper van God. Jesaja was zijn naam.
ballingschap
Die sprak in een tijd, waarin het voor het volk van God, Israel,
wel heel erg moeilijk was. Het was zelfs in ballingschap, ver weg naar Babel, weggevoerd.Daar had dat volk het zelf naar
gemaakt, o ja. Maar er waren wél beloften die God gedaan had. Alleen was er een groot probleem: ze leken mooi, maar bleken krachteloos en dus waardeloos.

De profeet hoort die geluiden óók. En hij moet erkennen: Ja, zo lijkt het wél.  Het gras verdort, de bloem valt af. Door invloed van de weersomstandigheden.  Alleen gaat het daar niet over  de herfst, maar over zengende zon en  de schroeiende wind. Maar in beide gevallen blijkt: niets is tegen tijden en weersinvloeden bestand. Niets is hier blijvend. Alles vergaat, hoe mooi ook.
herfst...
Klopt als een zwerende vinger. Dat geldt voor bloemen. Dat geldt voor alles. Deprimerend, niet? Er is hier niets, wat blijvend houvast biedt. Waar je aan vast kunt klampen, ook als het er echt op aan komt. Als niemand je echt kan geven, wat nodig is. Als je leven er mee gemoeid is. Nee. Maar…

vaste rots...
Maar God is er óók nog! Ook dán . Hij is er. En zijn beloften zijn er. Gods woord is tegen alles en iedereen bestand. Zijn beloften verroesten en vermolmen niet. O nee! Ze blijven. Ze zijn vuurvast, bieden altijd houvast. Je mag ze vastpakken. “Heer, U hebt toch
zelf gezegd:  Ik ben bij je, altijd. Hou me dan vast, nu er niets en niemand meer is die me houvast kan geven. Hou me vast, tot in en tot door de dood heen”. Een goed gebed, als je depri bent. Dát geeft houvast! Want HIJ biedt houvast, letterlijk blijvend, altijd!  Zélfs als jij dat niet meer kunt weten, omdat je helemaal de koers kwijt bent. Wat een troost!
Want Christus is de vaste Rots van mijn behoud!

Bidden: (uit "Voorzichtig Licht" van André F. Troost)





 



 
 

maandag, september 10, 2012

GODS OOGAPPEL? ZEKER WETEN! (preek over Psalm 17:8)


GODS OOGAPPEL?  ZEKER WETEN! (preek)
 "Behoed mij als de appel van uw oog..." Psalm 17:8
ik wil ze allemáál...
“Kinderen die vragen worden overgeslagen”. Zo luidt een oud (ouderwets misschien?) spreekwoord. Ouders leren hun kinderen, -althans, dat hoop ik voor die kinderen-  niet vrijpostig, begerig te zijn. Zoals dat meisje in dat reclamespotje over vlaaien: “Ik wil ze allemáál!!” Nee, niet vrijpostig zijn, maar nederig. Een kind, dat geduldig afwacht of en totdat het iets krijgt, dát komt goed over. Nederigheid is een deugd, zeggen we dan. En hebberig, vrijpostig van alles maar vragen, dat is het tegenovergestelde.
Maar besef wél: vrijpostigheid is niet hetzelfde als vrijmoedigheid. Als een kind vrijmoedig en open dingen aan vader of moeder vraagt, dan is dat prima. Dat laat zien, dat de relatie met zijn ouders in orde is. Dat er vertrouwen is en liefde. Dan geldt ”vragen staat vrij”. Zijn ouders zullen wel bepalen, of het wel goed voor hem is, wat hij vraagt. Want dat kan een kind lang niet altijd overzien immers?
------
David, de dichter van Psalm 17, durft ook niet bepaald een kleinigheid te vragen. Hij wil dat de HEER, zijn Vader in de hemel, hem behoedt. Dat die hem in zijn hoede neemt, hem nauwgezet en in alle opzichten bewaart in de gevaarlijke situatie, waarin hij zich bevindt.
En die situatie is gevaarlijk! En geen klein beetje ook!
Wanneer dat precies was, weten we niet. Want vijanden, daar wist David alles van. In verschillende situaties van zijn leven was hij omringd door vijanden. Denk aan de tijd, dat hij vervolgd werd door koning Saul. David had geen vlieg kwaad gedaan. Integendeel, hij had Saul en het volk gediend. Hij had zijn  leven in de waagschaal gesteld. Maar Saul haatte hem en vervolgde hem.



grot
Ik maak dat maar concreet. Hij zat werkelijk in het nauw. Met zijn mannen had hij zich achter in een grot verstopt. Als een muis in de hoek gedreven door de koning en zijn soldaten. Ze wisten dan wel niet, dat hij daar zat met zijn handjevol mannen. Maar als ze er ook maar even lucht van kregen…
Ze waren immers uit op zijn dood. Gunden hem het licht in zijn ogen niet.
In die situatie bidt de koning tot God. En natuurlijk vraagt hij om bewaring en bescherming. Daar gebruikt hij beelden voor. Hij is dichter per slot van rekening.
----
Hij gebruikt het beeld van de vogel, de kip of kloek bijvoorbeeld, die een nest jonge vogels heeft
"moeder" met "de kids"
Toen ik jong was hadden we een toom kippen in een hok achter ons huis. Als jongentje vond ik dat natuurlijk leuk, dat begrijp je. Soms broedde één van die kippen eieren uit, in een apart hokje. En dan kwamen er kuikentjes. Schitterend! maar soms kwam ik bij dat hokje en dan zag ik alleen de moederkip zitten. Waar waren de kuikentjes?
Nou, die waren er wel, maar ze zaten “onder moeders vleugels”. Heerlijk dicht bij elkaar en lekker warm en veilig onder die vleugels.
Prachtig beeld van bescherming en verzorging is dat, vind u niet? Om zo  veilig  en geborgen te zijn bij God, dat vraagt David. Omdat de onherbergzaamheid en onveiligheid zo groot is. “Verberg mij in de schaduw van uw vleugels, mijn God”.
----
Het andere beeld is dat van de oogappel. “Behoed mij als de appel van uw oog”.

oogappel
De oogappel of pupil is dat zwarte stipje in het midden van het oog. “Iris”, zo heet het ook wel. En de iiris is erg belangrijk voor het zien.
Nu zijn je ogen op zichzelf al erg belangrijk voor de mens, voor jou en mij. “Je ogen, daar heb je maar twee van”,  zeggen we dan. “Die kun je niet missen”.
In wezen kun je zelfs niet één van die twee missen. Want met één oog kun je geen afstanden schatten. En bedenk maar eens, wat dat betekent…
Ja, wees zuinig op je ogen. En zorg vooral goed voor je pupillen.
Want de  pupil heeft in dat ingewikkelde mechanisme, dat het oog is, een onmisbare functie. Het is namelijk het luikje, het zichtbare donkere stukje van het regenboogvlies, dat het licht doorlaat. Vandaar, dat het verder open gaat als het donker is. En dat het kleiner wordt naargelang er meer licht is. Zó valt er een beeld van waar je naar kijkt op het netvlies. En dat wordt dan doorgegeven aan de hersens. En zó kunnen we zien.
----
Zie je, hoe belangrijk de appel van het oog is? Van onschatbare waarde gewoon!!
En daarom worden mijn pupillen door mijn oog, door mijn lichaam zelf, heel nauwgezet bewaakt. Dat doet dat oog zelf. Of beter: dat doe je als mens. Maar het gebeurt in een reflex.
Moet je maar eens (voorzichtig, kijk uit je doppen!!) uitproberen: probeer je oogappel maar eens aan te raken met je wijsvinger. 10 tegen 1, dat je oogleden daar een stokje voor steken. Nee, raak mijn oogappel niet aan!
"mijn oogappel"
Nu kun je een mens, bijvoorbeeld je man, je vrouw, je kind ook “mijn oogappel” noemen. Daarmee geef je aan: hij of zij betekent ontzettend veel voor me. Voor hem, voor haar, daar gá ik helemaal voor. Probeer hem of haar niet iets aan te doen. Over mijn lijk!
-----
Het is dus echt niet niks, wat David aan God vraagt!  Zorg voor mij, zoals een mens in een reflex zorgt voor zijn oog in het algemeen en de appel van zijn oog in het bijzonder. Ik zit in de penarie. Maar red mij. Ga er helemaal voor, mijn God, om mij uit de nesten te halen, te bevrijden, te redden.
Waarom? Waarom zou God dat doen? Was die David zo’n beste brave broeder dan? Had hij het verdiend, dat de HEER hem zou redden? Had hij zó goed geleefd voor God, dat Die wel moest zeggen: “Nee, dat kan ik niet maken, hem in de steek te laten. Die móet ik wel helpen”.
een blinde...
Je kunt zeggen: daar sla je de spijker op de kop. Zo is het maar net. Want David zegt hier eigenlijk: Ik ben voor U net zoveel waard, als een oogappel voor een mens. U kunt zonder mij niets beginnen. Ik ben onmisbaar voor U.
-----
En toch: het ligt wel een tikkeltje anders. Je moet dat wel nuanceren.
God kan ons wél missen. Echt wel. Het is heus niet zo, dat Hij niet kan zien zonder ons. Dat hij gebrekkig is zonder ons. O nee. God is God. En Hij blijft gewoon God, ook als wij er niet zouden zijn. Of als wij hem in de steek zouden laten. Als we de biezen pakken. Stiekem, langzaam maar zeker bij hem vandaan glippen. Daar mist de HEER niets aan. In die zin zijn we niet zijn oogappel.
God kan ons wel missen. Maar hij wil ons niet missen. Hij wil, dat mensen, dat jij en ik bij hem zijn. Dat wij niet zonder HEM kunnen en willen leven.
Dát wil Hij zielsgraag. En daarom zijn wij als een oogappel voor hem. Zo beschouwt Hij ons. Zo behandelt Hij ons. Zo gaat Hij met ons om. En daarom mogen wij dit vragen. ”Behoed mij als de appel van uw oog”.
-----
Door kruis hoop
Zó kijkt God naar ons. Weet je, waarom en hoe ik dat weet? Omdat ik kijk naar Jezus, de Heiland. Hij is Gods Zoon. En dat betekent: Hij is écht Gods oogappel. Niet omdat God dat wil alleen. Maar omdat Jezus Gods Zoon is, en zo echt, helemaal Gods oogappel. De Vader zou niet Vader zijn, als die enige Zoon van Hem weg zou vallen. Dan was God geen Vader, niet God meer.
En nu kwam die Zoon als mens op aarde. Hij bleef tenvolle Gods Zoon. Maar Hij werd mens. En als mens leefde Hij, leed en stierf Hij.
Niet per ongeluk, hoor. Dat gleed God niet even door de vingers. Niks ervan.
Maar de Vader wilde dat. Zoals Jezus dat wilde. Dat was Gods plan om de mens weer zijn kind te maken. En zo zijn oogappel.
-----
Begrijp je? Ja?  Nou, dan ben je veel knapper dan ik. Want als ik dat wonder vatten wil, dan staat mijn verstand stil. Daar kan ik als vader niet bij: je eigen zoon de dood in laten gaan, de dood in sturen zelfs! En dat voor zulke stukken verdriet als jij en ik zijn! Tenminste: als God naar mij kijkt, dan moet ik me vreselijk schamen. Je eigen kind offeren voor zoiets! Onbegrijpelijk! 
En toch: God dééd het. En Jezus gáf zichzelf. En om dat offer, om der wille van Jezus, wil God dat wij zijn  oogappel zijn. En mogen we dat gebed  omhoog sturen, naar God toe. Net als David deed.
-----
...om te vullen..
Ja, dit gebed mag je bidden. Zo vrijmoedig mag je zijn. Dat is geen ongepaste vrijpostigheid, waar je de HEER boos mee maakt. Nee, het is in alle opzichten gepaste vrijmoedigheid. God wordt er niet boos om. O nee, Hij wordt er heel erg blij van!
En dat gebed word verhoord. David werd bewaard. Zoals je je ogen, het kunnen zien bewaart. Verdedigt tegen alles wat dat je af wil pakken.
Nu kunnen wij daar niet altijd tegenop. Soms moet je je eigen kind, je oogappel, prijsgeven. Machteloos, hulpeloos. Dat hoeft God niet. Hij bewaart je als je het vraagt. Zelfs door de dood heen.
Want niets is zo kostbaar voor God als zijn oogappel. En daar mag ik, mag jij ook bij behoren.
-----
Is dat niet overweldigend goed nieuws?
Amen.
-----
Aanwijzingen voor de liturgie
Psalmen:  81: 4,8,9; 17:3; 121; 18; 84
Gez. 466; 443
Zingende Gezegend 270, 322
Adem van Boven (Troost) 41:1,3, 4  (laatste couplet event. na 12 art.) *)
-----
Voor de dienst der gebeden
Het is goed in de gebeden eens te denken aan de ouders: wijsheid bij de opvoeding van de kinderen, bijv. ze te laten zien en horen wat het 10e gebod betekent voor het leven in deze wereld.
Bidden voor mensen met een heel negatief zelfbeeld en hun grote problemen.
Danken voor Gods grote liefde: We zijn voor Hem waardevol!
Danken dat Hij altijd wil én kan bewaren.
Mensen zijn vaak niet betrouwbaar; daarom is overgave en vertrouwen zo moeilijk. Daarom bidden om (meer en groter) vertrouwen.

*)A.v.B. 41:1,3,4 (melodie Gez. 415)




zaterdag, juni 30, 2012

KAMPIOEN, WIJ??

Maar wij zegevieren in dit alles glansrijk dankzij hem die ons heeft liefgehad. (Romeinen 8:37)

 Kampioen worden, ja, vóór het Europees Kampioenschap droomden velen daar wél van. Dat we dat konden en zouden worden. Dat men dat in Europa na dit EK overal zou moeten zeggen: "Die Nederlanders, dat zijn superkampioenen. Ze begonnen niet zo goed, slecht eigenlijk. Maar uiteindelijk, in de finale: super! Het zijn superkampioenen daar in dat kleine landje aan de Noordzee!"
Stel je toch eens voor, dat het zó gegaan was! Dát was even een prestatie geweest! Want de tegenstanders waren bere-sterk. Die verdedigingen van de andere teams: een ondoordringbare muur. En die spitsen, messcherp waren ze. En die verdediging van ons? Verdedigen ligt ons niet zo. We vallen liever aan. "Aanvalluh..."  Druk zetten op de tegenstander, dat ligt ons altijd het beste.
balen als eeb stekker...
Maar daar kwam eerst geen spat van terecht. Dus dachten we: we kunnen dat kampioenschap wel vergeten. Dat oranje-gedoe, die vlaggetjes, die mutsen, het kan weer de kast in. Nee, kampioen, superkampioen nog wel? Wij? Schrijf maar op je buik! Wij? Minkukels in het kwadraat!
En dan tóch, uiteindelijk: superkampioenen!
Maar zo ging het niet. Het werd inderdáád helemáál, niks. Nothing, nothing at all.
En dus nu? Balen als de bekende stekker. Een afgang, niets meer en vooral niets minder.
                                                            -----
Met mensen die in de God van de bijbel geloven lijkt het geen spat anders. Die hebben het vaak niet breed. Ze zitten nog wel eens in het hoekje waar de slagen vallen. Soms zelfs letterlijk. Worden ze vervolgd, bespot, gevangen gezet. Omdat ze zo ánders zijn, weet je. Omdat ze aan de zijlijn staan. Niet meedoen met anderen en dergelijke zaken. Anders doen, anders zijn.  Daarom: weg met die hap. Opzouten jullie!
grof vuil...
Nee, niks super-kampioenen? Máák het nou even, zeg! Bij het grof vuil, dáár kun je ze vinden!
-----
Paulus, de schrijver van dit bijbelboek, de brief aan de gemeente in Rome destijds, weet dat heel goed. Christenen hebben, als ze werkelijk zijn, zoals ze heten, een vast doel voor ogen. Net als de Oranjeploeg.  En dat doel was: de winst in de finale. Kampioen worden! Nou, christenen hebben een ander doel: voor God en de naaste leven hier en nu. En later bij God komen in zijn hemelse luister!
het zwaard....
De weg daarheen gaat bepaald niet altijd over rozen, hoor. Integendeel, ze hebben te maken met tegenstanders, die dat willen verhinderen. En die tegenstanders, dat zijn bepaald niet een stelletje amateurs. O nee, die kúnnen er wat van! Ze zetten alle kracht in. Ze werken met verenigde krachten, in dienst van de leider. En dat is, je raadt het waarschijnlijk al, de duivel, Satan, de boze, Gods tegenstander.
En reken maar: dat wordt zwaar. Dat wordt lijden. Concreet, vers 35: tegenspoed, allerlei ellende, vervolging, honger, armoede, allerlei gevaar, bijvoorbeeld het zwaard, dat kan doden. Nee, Gods kinderen zijn hier geen reuzenhelden, geen supperoverwinnaars. Nee, het is een kudde schapen, onderweg naar het abattoir. Ze worden geslacht. En Gods tegenstander heeft lak aan diervriendelijke methodes, houd daar wel rekening mee!
Dus er komt geen vervolg van dit verhaal? Dat is over en uit? Dat is niks en wórdt ook nooit wat? Gaat het zo? Omdat de tegenstand en de vijand zelf toch groter en sterker blijkt dan verwacht? Nou nee, dat had je verwacht misschien. Maar niets ervan!
De gelovigen konden en kunnen dat verwachten, zie je.
Kijk maar in vers 36. Dat lijden, die vervolgingen, ze zijn, zegt Paulus (in een citaat uit Psalmen 44:23) helemaal in-gecalculeerd. Dat lijden, die minachting, die vervolging, ze zijn allemaal "om u''. Om God dus. Omdat je verbonden bent aan God. Omdat je dat fijn vindt en daar rond voor uit komt. Dan komt er lijden.
Denk maar aan Paulus zelf. Wat die niet zoal meegemaakt heeft! Dat wil je gewoon niet wéten, hoor. Wat een lijdensweg was zijn leven, sinds hij Christus als Heer diende. Afschuwelijk gewoon.
vervolging
Dus die vervolging, dat lijden: opgenomen in Gods scenario, hoor. Dáárom lijkt een christen soms een echte schlemiel. Lord wanhoop in het kwadraat!  LIJKT, ja. Maar, alles is niet wat het lijkt, bedank dat wel! IN al die dingen zegevieren wij glansrijk, schrijft Paulus. Met zó'n leven vol lijden! Met een kerk, die het zó moeiljk had en heeft in de wereld! Want ja, zo noemen we de groep mensen, die vertrouwt op God. Die met hun hart houden van hun Heer, Jezus. Die noemen we Kerk, gemeenschap van mensen, die bij God horen.  En dat lijkt  beslist  geen goed team, maar een verzameling zwakke, weinig weerbare mensen. Maar ze worden kampioen, stuk voor stuk. Ieder, die van dat team van harte deel uitmaakt. Kampioen, SUPERkampoenen nog wel!
Maar de weg náár de overwinning is bepaald niet gemakkelijk. Er moet met volle inzet gestreden worden. Het doel wordt niet zómaar eventjes bereikt, o nee! Daarom LIJKT het vaak, alsof het niks is en wordt met de kerk. Daarom voel ik me vaak een loser in plaats van een kampioen. Niets triomfantelijks is er te ontdekken aan de kerk.
Je leest, hoe christenen in andere landen bloedig vervolgd worden, vermoord, onderdrukt. Je ziet om je heen, hoe de kerk afkalft. Hoe gemeenten telkens leden verliezen. Ook leden die het geloof niet meer zien zitten. Je ziet, hoe kerkenraden worstelen met de vraag: hoe verder? Hoe de mensen vasthouden, bereiken, warm houden voor de strijd? Zodat de "club" in de race blijft voor de medaille, de erekroon, het kampioenschap. Lukt niet zo erg, vind ik.
En dus: een schamel cluppie, hoor. Dat wordt niet wat. Echt niet.
                       ----- 
het pad...
Zo lijkt het. Gelukkig is het waar: alles is niet wat het lijkt. Want je weet het: er is een weg naar het kampioenschap. En die weg is een verhaal apart. Een voetbalteam kan soms spelen als een vieze vaatdoek. Niet om aan te zien! Maar als de finale maar gehaald wordt! En als dat bereikt is, dan zijn alle problemen onderweg onbelangrijk geworden. Het enige dat telt: het doel. En dát is dan binnen handbereik. Als je onderweg dat doel maar voor ogen houdt! Dáár moet je in blijven geloven. Dat helpt je er bovenop, als je een nederlaag hebt geleden. Het komt op de finale aan. Als die maar gewonnen wordt, zie je... 
Ronaldo
Nu zijn er teams, die een geheim wapen hebben. Zo was het team van Portugal helemaal opgebouwd op en rondom Ronaldo. Als die op dreef was... Niet te stoppen gewoon! Zijn solo's, zijn dribbels, schijnbewegingen, schoten, die konden leiden tot doelpunten, doelpunten. Hij kon zijn team naar de overwinning voeren, naar het kampioenschap leiden. Dat is niet gelukt uiteindlijk. Maar het had kunnen gebeuren, nietwaar?
Geweldig, als je zo'n wapen hebt!
Je kijkt je ogen uit!
Het team van de Kerk heeft ook een geheim wapen. Had je niet gedacht zeker. Maar wáár, jawel! Zo'n stille kracht, die op het veld, het slagveld dan, niet opvalt. Je ziet hem niet. Maar Hij is er wel. En die Hij, dat is Christus. En dankzij hém winnen we met glans, schrijft Paulus. Door hem zijn we superkampioenen. Dat is nu nog niet aan ons af te zien, hoor. Maar dat kómt wel. Het is nu vaak nog géén gezicht. Maar dan zul je staan te kijken!
En gelovige mensen willen wát graag bij hem en zijn team behoren.
Waarom? Om de overwinning, die we met en door hem behalen? Och ja, dat speelt altijd mee. Maar ten diepste ligt er iets anders op de achtergrond. Er staat in het zinnetje boven dit sukje (deze preek) nog iets bij over hem en zijn verhouding met ons. Namelijk, dat Hij ons heeft liefgehad.
Dat klinkt een beetje als een nostalgisch iets. Als iets van vroeger. Iets dat nu niet meer geldt. Maar bedenk wel: in de bijbel is liefhebben niet voor niets een werkwoord. Liefde is dáád. Die liefde van Jezus voor ons is niet voorbij, geweest, afgelopen, over en uit. Gelukkig, Goddank niet!
lichtend kruis...
Nee, je moet, je mag lezen: we zegevieren in de strijd met al die geweldige vijanden glansrijk - dankzij de band aan de Verlosser, die ons zijn liefde heeft betoond. En die liefde is zichtbaar geworden, uiteindelijk aan het kruis. In zijn dood, waarmee Hij de basis heeft gelegd voor de vergeving van onze zonden. En die de oorzaak is van onze glansrijke overwinning.
Want Hij overwon die dood ook. Zoals Hij de duivel en al zijn trawanten overwon. En dat is een duivels team, dat er wezen mag. Dat een mens, zelfs alle mensen zonder moeite grondig kapot kan maken. Alleen Jezus kan je redden. Want Hij heeft zich oppermachtig getoond.
En als je aan Hem door het geloof verbonden bent, dan deel je in die Goddelijke kracht. Maar die kracht blijkt niet in het bewaren voor en redden uit de strijd. Maar in het helpen in het gevecht.
Als teams een speler hebben, die er ver bovenuit steekt, dan laat je dat zien. Dan erken je hem als leider. Geef je hem alle ruimte. Zó word je kampoen!

Een geweldig team, dat team van Jezus, die kerk, die gemeente!! Zeg nou zelf. Maar het is alleen zo geweldig door Hem, die er huizenhoog bovenuit steekt: Jezus, de Opperheer, de Zoon van God, de Redder van schuldige mensen.
Hoor je al bij dat team van Hem? Dat team van aanstaande kampioenen? Dat dankzij de Verlosser Jezus vér bioven elke club uit steekt? Bn je aan Hem verrbonden door een oprecht geloof?
Alleen ga je ten onder. En wat dat betekent? Dat wil je niet weten. Beter: dat moet je niet willen!
Samen met anderen in een hecht team kom je ver.
Maar samen verbonden met Jezus kom je aan het doel: de zegepraal, glansrijk!
Amen
-----------------------------------------------------------------------------------------
Aanwijzingen voor de liturgie
Psalmen: loflied  vooraf
               92: 1,2,3;   91,   46
Gez. 217, 435, 90!, 477, 441
Zingende Gezegend 196
Gods wil: bijv. Rom. 12: 9-21
                Daarbij zingen: Ev. Lb, 304 (=Opw. 350)
Opw. 124, 167
Dienst van het gebed:
 voorbede voor vervolgde kerken
                         kerken in verleiding, de zuigkracht van de wereld
                  voor de kerkenraad, die wegen zoekt.
Danken, dat we het team van JEZUS CHRISTUS zijn en daarom, toch, aan de winnende hand   

vrijdag, mei 25, 2012

ZO'N GOD ?! (preek over Genesis . 22:2)


WAT EEN GOD!  (preek over Genesis 22:2)

 “Je moet hem (je zoon) offeren…”   (Genesis 22: 2)

Er zijn verschillende goden. Er zijn aan de ene kant veel goden, die christenen áfgoden noemen. En er is de God van de bijbel. En daartussen gaapt een heel brede en diepe kloof. De God van de bijbel is volstrekt uniek. Hij is enig in zijn soort. Van Hem allen kun je met trots en bewondering zeggen: Wát een God!

Nou kun je dat ook zeggen met het oog op afgoden. Eén voorbeeld: god geld. Is toch voor veel mensen een afgod, waar of niet! Wat een god, kun je dan zeggen. Wat heb je daar veel aan. Je kunt er alles voor kopen. Nou ja, bijna alles: je omringen met luxe, een leven als een luis op dat beroemde zere hoofd, alles wat je hartje begeert. Tot liefde aan toe. Nou ja, liefde? Seks in elk geval.

(af)god geld
God geld is goed, geeft en geeft en geeft. Geeft veel in dit leven. Als je er maar genoeg van hebt. En daar gáát het dan om in het leven van velen: geld hebben, verdienen, krijgen, bijv. door de Postcodeloterij.  Mensen, je zult maar een paar miljoen winnen. Dan ligt de wereld aan je voeten. Wát een god!

En de God van de bijbel dan? Ja, wát een God! Dat kun je wel zeggen, zeker. Maar je kunt dat ook negatief bedoelen. Want het lijkt, die God, mijn God dus, het tegenovergestelde doet van de goden van nu: Hij gééft niet, maar néémt.  In Genesis 22 neemt Hij van Abraham zelfs zijn enige kind: de zoon in wie ál wat God beloofd had  samengepakt was.

De God van de bijbel is een God, die vraagt, nou en of! Hij is de God, die óffers vraagt. En niet zo’n klein beetje ook!
Nou zeg. Dan breekt je klomp toch!? Wat een God!
ontwricht...
Nou doen de afgoden van vandaag dat ook. De afgoden, die wij er op nahouden. Die jij hebt, u en ik. Want die zijn er heus, hoor. Dat kan van alles zijn: genot, je baan, je carrière, je man of vrouw, je kind. Daar  heb je letterlijk álles voor over. Daar ga je helemaal voor! Die kan je helemaal opeisen, opbranden, verteren. Je leven ontwrichten, totaal kapot maken. Zodat je leeg achterblijft, dood eigenlijk, hier en na je dood.
En de God van de bijbel vraagt, neemt. Maar Hij belooft en geeft ook, zullen we zien.
zó"n kind offeren?
Maar, het is waar: hij vraagt het offer. En in het eerste boek van de bijbel, Genesis, hoofdstuk 22 vraagt Hij:  “Abraham, roep je zoon, en offer hem”. Nou mensen, wat zeg je dáárvan! In die tijd was het brengen van een kinderoffer niet zo uitzonderlijk als het ons nu in de oren klinkt. Maar dat had je van Gód (met een hoofdletter) toch niet verwacht? Is de God van de bijbel óók zo? Wie wil zo’n God nou als zijn Meester! U, jij? Wie wil zo’n God nu dienen en gehoorzamen. Als je dat zó veel kost. Nota Bene je eigen, je enige kind?
kiezen...

En dan moet er nog wat aan toegevoegd worden. Iets, wat wij weten, maar Abraham niet. Namelijk, dat God dit bevel gaf, om de aartsvader op de proef te stellen. Een test dus. Met een vreselijk dilemma. Over de vraag: ben Ik werkelijk, ben Ik alléén je God? En niet iets of iemand daar nog naast. Ben Ik alles voor je. Of is dat je zoon, je enige, de erfgenaam. De drager van de belofte van Mij? Toe, Abraham, kies dan!

Abraham deed dat. En hij gehoorzaamde de opdracht van God.

En dat deed hij in gelóóf. Lees Rom.4:20v. Hij geloofde, tegen de klippen op. Tegen de berg op, de berg van de test. Waarbij het er om ging. Waarin alles op het spel stond. Ja, het léék, dat werkelijk alles in duigen zou vallen, aan gruzelementen uiteen zou spatten. Toen zelfs vertrouwde Abraham. Zodat je zegt: Dat is sterk! Wat een kracht! Jazeker maar dan wel die van God. Luister maar.
Abraham ging op pad, gehoorzaam. En niet zomaar, impulsief. Zodat hij als hij tot bezinning zou komen zou beseffen: “Straks kom ik alleen terug. Dan is de jongen, mijn jongen, niet meer bij me”. En dat hij dan zou omkeren en als een haas terug zou snellen naar zijn Sarai. Nee, hij is vastberaden. Hij gaat, in vol vertrouwen. Want hij gaat 3 dagen lang, samen met zijn enige zoon. naar boven. Samen beklimmen ze de berg.
Kilimanjaro
Dat een wel héél zware beklimming! Misschien wel de zwaarste klim die ooit verricht is. Want ook vandaag zijn er zware beklimmingen. Bijvoorbeeld voor wielrenners en gewone fietsers: de Alpe d’Huez! Niet bepaald een makkie!  En dan de Kilimanjaro in Afrika! Ik weet uit “Inside Information”, van heel nabij, hoe zwaar die kan zijn, met plensregen soms. Die dan dichter bij de top kan veranderen in ijsregen.

Ja, dat zijn loodzware beklimmingen. Maar deze, van Abraham, is toch veel en veel  zwaarder. Wat moet  dat een beproeving IN de beproeving geweest zijn, de gebeurtenis, beschreven in vers 7 en 8. Die vraag “Waar is het lam, Vader?”. Schrijnend toch, die vraag uit de mond van de jongen, die het lam zelf zal moeten zijn?! Maar er kwam een antwoord, dat geen noodleugentje was, maar een uiting van geloof. “God zal zelf een lam aanwijzen en geven”.

Daarmee zegt Abraham eigenlijk: God, U vraagt of ik geloof. En mijn antwoord is: " Ja, met vallen en opstaan, gebrekkig, maar toch: ja, ik geloof. Ik blijf op U vertrouwen. Ook nu. Ik blijf vasthouden, dat bouwen op U de weg is. De weg naar de vervulling van de belofte, die U mij gaf. En nu moet blijken, dat U, ja, U ook betrouwbaar bent. Bent U betrouwbaar?  Ja. de belofte, die U gegeven hebt, is al waar gebleken:  Kijk maar, daar loopt hij, naast mij: Isaäk.

Maar hoe gaat het verder? Want U beloofde méér: door en vanuit mijn zoon een groot volk. En, mijn God, wat nu?" Abraham had er alle vertrouwen in. Kun je lezen in Hebreeën 11. (vs. 8-19 gaan over Abraham.) Hij had vertrouwen in de beloften. Maar ook, allereerst, en allermeest, in de God van die beloften. Die vond de aartsvader het meest belangrijke. Van alles en van allen. Zelfs meer dan zijn zoon, en de aan die zoon verbonden belofte. Want van die God hield hij het meest, zie je!

Geloven, dat is leven met open handen, mensen. Leven van gaven en giften. Geloven is het leven met alles erop en eraan, je láten geven. Jazeker, maar geloven is ook: GEVEN, alles loslaten, jezelf incluis! Dat heeft de dichter Ad den Besten begrepen en gemerkt in zijn leven. Hij heeft dat verwoord in Gez. 484. “U maakt mij steeds meer vreemdeling. Ontvreemdt U mij dan ding voor ding al ’t oude en vertrouwde?... Mag ik niet eens mijzelf behouden? Want ik zie voor mij kruis na kruis…”

Geloven, dat is: ontvangen en geven. zelfs jezelf geven. Jezelf wéggeven, jezelf verloochenen. Ja, maar het is vóór alles:  vertrouwen. God vertrouwen op zijn woord. Zijn beloften vertrouwen, omdat de gever ervan te vertrouwen is.

Heb jij dat al door? Soms is daar een dure, harde les voor nodig. Want vertrouwen op God brengt ook met zich mee: niet vertrouwen op wat anders of op iemand anders. Bijvoorbeeld op artsen. Zelf acht ik de medische wetenschap, de artsen, het verplegend personeel hoog. Want  ik heb erg goede ervaringen op dat gebied. Ik heb bewondering voor verpleegkundigen in het ziekenhuis. Elke dag maar weer: sjouwen en zorg bieden.

Maar ik zou altijd méér zeggen dan alleen maar: “Ik geef me, of mijn kind, maar over aan de chirurg”. Of zoiets als:  “Daar ben ik in goede handen”. Ik heb ervaren: als het er op aan komt, is er een andere hand, die de hand van de verpleegkundige of van de chirurg vasthoudt: de hand van God. Knappe dokters, ze zijn een zegen! En: God geeft ze  en gebruikt hen. En in Gods hand ben ik veilig. Op HEM vertrouw ik. Geloof jij dat ook? Dat hij, die hulp beloofd heeft, betrouwbaar is?

Abraham had dat wél. Hij vertrouwde de GEVER van de belofte. Hij zal voorzien, zegt de aartsvader. God ziet het offerlam al voor zich. HIJ zal zorgen dat er een offerlam komt”. Nee, Isaäk  ziet dat lam niet. En Abraham  evenmin. Maar Gód ziet het lam wél. 

lammetje
Want Hij is de belovende God.  Die belofte daar weet Hij zich aan gehouden. Beter: daar verbindt Hij zich aan. En Abraham gelooft, wéét: Die God van  mij, daar kun je op bouwen, hoor. Zijn beloften zijn van gewapend beton. En aan die betrouwbare God, aan hem klemt Abraham zich vast, ondanks alles. Al is die God en zijn belofte het enige, wat hij over houdt. God is het fundament, het doel, de zin van zijn leven.  Hem alleen kan hij niet missen. Die staat, die gáát hem ook boven alles en iedereen. Zelfs Isaäk kan hij  desnoods missen, als God er maar voor hem blijft! Daar moet hij het mee doen.

ruwe stormen...
Wij ook, lieve mensen. En dat is bepaald geen makkie. En ook áls je aan God je vastklemt, dan nog kan het gebeuren, dat je de toekomst met Hem donker inziet. Dan wankelt je geloof. Als er ruwe stormen woeden, dan maakt dat kleine, wrakke scheepje met de naam “vertrouwen” erop geschilderd gevaarlijke capriolen. Dan maakt het water. Dan schommelt je geloof soms vreselijk. Dan dreigt schipbreuk. Dat je zegt: ik houd het voor gezien. Ik zeg die God adieu.
En toch: we moeten het met Gods beloften doen. En: we kunnen het daarmee doen. Ook al is verder alles ons uit de handen geglipt, gevallen, gepakt: God en zijn beloften. die zijn er nog, die gelden ook dán nog. Die worden waar gemaakt, vervuld, werkelijkheid, volledig.

En dat blijkt. God blijkt in de test van  Abraham er goed door te komen. Een 10 verdient Hij! Hij slaagt summa cum laude! De HEER wil  het offer van Isaäk niet. Hij heeft gezorgd voor een plaatsvervanger: een ram.

Abraham  zag die niet . Maar God zag die wél. Hij had erin voorzien. De zoon van Abraham was niet het offerlam. Abraham hoefde niet meer gehoorzaam te offeren. Hij wás al gewillig geweest. De HEER had al zijn doel bereikt. Niets mocht er tussen Abraham en God in staan, ook zijn zoon niet, Helemaal niets en niemand. En dat bleek het geval, volle werkelijkheid. Abraham liet zijn kind los, gaf zijn zoon uit handen. Maar hij kreeg hem terug.
waar moet ik heen???
Zoals wij soms ook veel, heel veel moeten loslaten. Zodat je het gevoel krijgt: God pakt me zoveel af, dat ik niet langer dóór kan. Ik zit muurvast, ik kan geen kant meer op. War voor leven heb ik op dit moment nog? Wat heb ik nog over, dat de moeite waard is?! Zoiets moeten we maar niet te gauw zeggen. Maar het kan zover komen in een mensenleven. Dat álles van waarde je uit handen valt.

En dan? In elk geval de zaken in het juiste licht zien. Ja, we moeten zaken loslaten. Dierbare zaken, bijna onmisbare dingen soms. En dan moeten we alles, zelfs onszélf, vooral onszelf, in Gods hand leggen. Dan houden we niets over, niets buiten God dan. Maar HIJ blijft. Hij laat ons nooit los, weet je! Wij worden door hem vastgehouden, net als Abraham.

Die kreeg zijn zoon als door de dood heen terug. EN hij kreeg Gód terug. En een sterker geloof! Hij zag: De beloften van mijn God zijn wel héél erg betrouwbaar. Die houden het. God is trouw tegen alles in!
Hij is zelfs sterker dan de dood. Daarop vertrouwde Abraham. En dat gebeurde eigenlijk ook. Samen met zijn zoon huppelde hij de berg weer af!

Golgotha
Dat was op Golgotha wel heel anders. God gaf daar. Hij  offerde zijn Zoon, zijn enige. En die Zoon gaf alles, gaf zichzelf, zijn hele leven. En: Hij kreeg er niets voor terug. Nou ja, tónnen vol haat, leugen en verraad. Zelfs zijn leerlingen kozen het hazenpad, lieten hem in de steek, verloochenden. “Die man zou ik moten kennen? Ik zou bij Hem horen? Ben je een haartje betoeterd? Kom nou gauw!”

 Ja, het is helemaal waar: de wereld keert ondank als loon uit. Niets meer, niets anders.
De Heiland wist dat ook. En het is helder en klaar gebleken. Hij werd verworpen. Ja, Hij werd op het schild gehesen. En even werd Hij daarop gedragen. Het “ Hosanna” klonk. Maar een dag later kwam een heel ander woord uit de monden: “Kruisigen!” “Aan het kruis, weg met zo’n antiheld!”

(Bijna) donker
En hoewel Jezus dat wist, heeft Hij zich toch gegeven, zich geofferd. En de Vader zei toen niet: “stop!” Integendeel, Zelfs ook Hij, de Vader was drie uur weg. Jezus was die drie  uur totaal alleen. En dat was de  hel voor Hem. Als God er niet is voor je, dan is dat de hel. Jezus kon niet zonder zijn Vader. En toch moest dat!

Dat verdroeg onze Verlosser. En dat voor, in plaats van ons. Wat voor een God die God van de bijbel is? Nou, zó een! Een God, die zelf het offerlam geeft. Een God en een Redder zó vol liefde voor jou en mij! Tranen van ontroering branden achter je oogleden, als je dit tot je laat doordringen. Wat een God! Want om dat offer van Jezus Christus mogen wij blijven leven. Geen offer, niet onszelf als offer hoeven wij te brengen voor onze zonden.

afgod (Horus)
Maar ze zijn er wel, offers die wij moeten brengen! De afgoden bijvoorbeeld moeten we loslaten. Want afgoden zijn ook vandaag nog volop Ín ons. In ons hart en in ons leven. Dat kan geld en welvaart zijn. Alles is dat, waar we niet zonder kunnen. Zelfs je kind of kinderen kunnen dat zijn!

Je hoort iemand nog wel eens zeggen: mijn kind, dat is álles voor me. En natuurlijk houd je erg veel van je spruiten, die lieve rakkers. Die wil je graag gelukkig zien. Die wil je het naar de zin maken. Die gun je alles toch?  

Mooi, hè? Nou en of! Maar, het kan. hoeft niet, maar kan, ten koste van ons dienen van God gaan, onze liefde tot Hem. Hij, en alléén Hij moet voor ons alles zijn. Niet je kind, je kleinkind, je man of vrouw, nee, God alleen. Paulus noemt zich vaak dienaar van God of van Christus. Slaaf, staat er eigenlijk. Hij wist: Jezus is mijn Heer, elke dag, 24 uur. Hij gaat boven en voor alles en allen, ook boven mijn vrouw, mijn kind. Zij zijn belangrijk voor me. En ze mogen dat ook zijn. Maar die liefde mag niet en nooit ten koste van God gaan.

“Er gaat niets boven Groningen.”, zeggen ze in, ja, goed geraden, Groningen. Een goede slagzin.  Maar het is maar een beetje waar. Maar tenvolle geldt: er gaat niets en niemand boven God. De kinderen, de kieinkinderen, je vrouw, je man, ze komen op de tweede plaats, sámen. Je houdt van elk van hen weer op een andere manier. O.K., Maar de vraag is: kunnen we ze loslaten, als de Heer dat vraagt?

Offeren, echt offeren is niet aan de orde. De Heer Jezus, HIJ bracht het offer, het enige, volmaakte offer. Zulke offers hoeven wij niet te brengen. Dan kun je hooguit je afvragen: ZOU ik zo’n offer kunnen brengen?
Maar God vraagt dat offer niet. Hij offerde zijn Zoon. En die bracht zichzelf als offer. Offerde alles: zijn heerlijkheid, zijn hele leven. Om onze schuld weg te wassen. Als je daarover nadenkt, dán zie je: wát een God is MIJN HEER! Een God, die zelf het offer geeft!

Maar Hij wil wél, dat we offeren. Het dankoffer. Om Hem te danken voor zijn offer voor ons. We mogen de berg op gaan, de offerberg. Maar we gaan niet alleen. Hij gaat mee. Wij mogen achter Hem aan, op de weg, die Hij gebaand heeft!

En dat wil je eigenlijk graag. Wie zou niet houden van zó’n God? Een God die allereerst geeft? En die in alles voorziet? En alles geeft, eerst geeft en dan pas vraagt? Wat een God! Amen.

Orde van dienst:
Eventueel vooraf zingen Gez. 426: 2, 5
Na votum en groet: Psalm 149: 1,3
(In ochtenddienst: De 10 richtlijnen voor een goed leven (ds. van Dijk)  -zie onder.
  Zingen: Psalm 119:6)

Gebed
Eerste lezing: Genesis 22:1-14
Zingen: Zingende Gezegend 273: 2,3
Tweede lezing: Hebreeën 11:17-19
Zngen:  Zingende Gezegend 276:2,4
Preek over Genesis 22:2
Zingen: Psalm 116: 4,6,8

Dankzegging en gebeden
Slotlied: Gezang 473: 1,3,10
   (middagdienst: Gezang 473: 1, 3, en na 12 artikelen vers 10)

Tien richtlijnen van God voor een goed leven
God zegt: Ik ben de HEER, jullie God. Ik heb je leven bevrijd.
Dien Mij daarom gráág. En ruim alles op, waar je nog aan vast zit. Of aan verslaafd bent.

Vereer Mij van harte. Op een eerbiedige manier, zoals Ik het graag zie.

Kom niet aan mijn naam. Want wie aan mijn naam komt, die komt aan Mijzelf.
Kom graag voor Mij uit. En kom ook voor Mij op.

Hou die ene speciale dag om samen bij Mij te komen, in ere. Want kom je bij Mij, dan vind je werkelijk rust, alle daggen van je leven.

Ik ga mensen gezag over je. Bijvoorbeeld je ouders. Toon daarom altijd je respect aan hen. En als zij jou de goede weg wijzen, dan moet jij die weg ook gáán.

Ik heb het leven geschapen. Ga er dus zorgzaam mee om. Met je eigen leven en dat van  een ander.

Blijf elkaar trouw, als je getrouwd bent. En of je nu getrouwd bent of alléén gaand: ga zorgvuldig om met je eigen lichaam en seksualiteit. En ook met dat van een ander.

Niet stelen maar delen!

Met kwaadspreken en roddelen bederf je het lev en van mensen. Spreek daarom alleen goed over elkaar. Dat is gezond.

Wees tevreden met wat je hebt. Wees niet jaloers op een ander.

Kortom: hou van Mij, met hart en ziel en met je volle verstand.
En hou van de mensen om je heen, zoals je ook van jezelf houdt.